"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

H περιρρέουσα ατμόσφαιρα (Χ.ν., 1-3-18)

 

 

 

 

 

H ΠΕΡΙΡΡΕΟΥΣΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

 

ΠΡΟΣΠΑΘΥΜΕ να αποκτήσουμε κάποιο ίχνος αισιοδοξίας, για να πορευτούμε όπως-όπως στη ζωή, αλλά τα τεκταινόμενα γύρω δεν μας το επιτρέπουν:

 

-Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ο κ. Τσίπρας, μας διαβεβαιώνει εδώ και αρκετό καιρό και κατ΄επανάληψη ότι «πλησιάζει η μεταμνημονιακή Ελλάδα…»! Αλλά αυτό το «πλησίασμα» μοιάζει με εκείνο του παιδιού που τρέχει πίσω από το ουράνιο τόξο, κι όσο πιστεύει πως το πλησιάζει, άλλο τόσο αυτό απομακρύνεται!

 

-Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, μας καθησυχάζουν οι κυβερνώντες, «πάει καλά» αλλά κανείς δεν μας διαβεβαιώνει ότι με το που θα μπει το 2019 δεν θα έχουμε πάλι άγριες περικοπές σε μισθούς και-κυρίως- σε συντάξεις. Φαίνεται πως οικονομία και επιβίωση στην Ελλάδα έγιναν μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα.

 

-ΥΠΑΡΧΕΙ άγρια και πολυετής μνημονιακή λιτότητα στο λαό. Όμως ορισμένοι καλοπληρωμένοι κυβερνητικοί βουλευτές απολαμβάνουν, πλέον του παχυλού μισθού τους, και ένός «επιδόματος ενοικίου» (που ισοδυναμεί περίπου με το ετήσιο εισόδημα ενος μισθωτού ή συνταξιούχου!). Το… ηθικό πλεονέκτημα που λέγαμε!

 

-Ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ανασχηματισμός της κυβέρνησης, μετά τη λαϊκή κατακραυγή και την ανοιχτή πια αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της «πρώτη φορά» αριστερής κυβέρνησης, έχει καμιά σημασία; Μήπως δεν ξέρουμε από το παρελθόν ότι στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι ανασχηματισμοί θυμίζουν την παροιμία «άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»;

 

-Ο ΚΟΣΜΟΣ γύρω μας καίγεται-η Τουρκία μάλλον εσκεμμένα επιδιώκει ένα θερινό θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο- κι εμείς εξακολουθούμε «περί άλλων -να- τυρβάζουμε»: Novartis, επιδότηση ενοικίου, «βουλγαράκειο» νόμιμο και ηθικό, «καθαρή» έξοδος κ.λπ.

 

-ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ πανηγυρίζουν με τις απανωτές ήττες μας (αναρίθμητες προκλητικές παραβιάσεις θαλάσσιου και εναέριου χώρου, η Αλβανία εγείρει θέμα Τσάμηδων, αμφισβήτηση από την Τουρκία της ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας, επιβολή από τους Γερμανούς λύσης στο Σκοπιανό κ.λπ.), κι εμείς επιμένουμε πάντα στις παλαιοκομματικές μας συνήθειες.

 

-ΜΕ ΟΛΑ τα παραπάνω πως να αισιοδοξήσουμε; Έχουμε την αίσθηση πως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα συγκεντρώνονται ολοένα και περισσότερες εκρηκτικές καταστάσεις. Και πως είναι θέμα χρόνου να έχουμε ραγδαίες εξελίξεις… Οψόμεθα! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

Η ΑΥΞΗΣΗ της συχνότητας των μαζικών δολοφονιών σε σχολεία των ΗΠΑ από παιδιά που οπλοφορούν, εκτός του σοκ που προκαλεί διεθνώς ο αριθμός των νεκρών παιδιών, το φαινόμενο αυτό υποβάλλει στη διεθνή κοινότητα το αναπάντητο ερώτημα: «τι σόι ηγέτιδα δύναμη είναι οι ΗΠΑ στον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό, όταν επιτρέπει ελεύθερα την οπλοφορία/οπλοχρησία σε ανήλικα παιδιά;»

 

ΚΑΙ είναι, άραγε, λύση αυτό που προτείνει ο νυν –ο κατά πάντα αμφισβητούμενος πρόεδρος των ΗΠΑ-, ο κ. Τραμπ, έστω και συνεπικουρούμενος στις απόψεις του από μέλη της οικογένειάς του (!), διατεινόμενος ότι θα επιτρέψει εφεξής «να οπλοφορούν οι καθηγητές στην τάξη»; Και μάλιστα παρέχοντάς τους… μπόνους;

 

ΔΕΝ θα έχουμε έτσι μια τρομακρατούμενη και τρομοκρατούσα Παιδεία; Πόσο παιδαγωγικό θα είναι να βλέπουν κάθε πρωί οι μαθητές τον καθηγητή τους, αντί να θέτει βιβλία στην έδρα για να διδάξει ανθρωπισμό και ειρήνη, να τοποθετεί ένα όπλο (σύμβολο βίας και θανάτου); Μα, με ένα όπλο στην έδρα τι είδους μάθημα μπορεί να διδαχθεί;

 

ΤΟ μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πρόκειται για μάθημα, αλλά για διδασκαλία «στάσης ζωής» στα παιδιά. Ότι δηλαδή μόνο με τα όπλα επιβιώνει κανείς στο σημερινό κόσμο!

 

ΚΙ αν τελικά επικρατήσει η θεση του κ. Τραμπ, με τέτοια διαπαιδαγώγηση είναι δυνατόν οι αυριανοί πολίτες της Αμερικής να κατανοούν τους υπέρ ελευθερίας και δημοκρατίας αγώνες των άλλων λαών; Δεν θα είναι ήδη εμποτισμένοι με την έννοια ότι τα όπλα προστατεύουν από κάθε είδους «τρομοκράτες»;

 

ΑΛΛΑ, από πότε το «δίκαιο της πυγμής» κατέστησε κάποιο λαό «ειρηνικό» κι «ευτυχισμένο»; Ποια ειρήνη επικράτησε μέσα σε «τάξη»  με το χέρι στη σκανδάλη;

 

ΤΙ το πιο απλό από του να απαγορευτεί αυστηρά και ολοσχερώς η οπλοφορία και οπλοχρησία των νέων της Αμερικής; Κι ας κλείσουν έτσι πολλές επιχειρήσεις μαζικής παραγωγής όπλων. Προέχει, άραγε, το κέρδος ορισμένων ισχυρών φίλων -εμπόρων όπλων- του προέδρου ή η ζωή της νεότητας-του μέλλοντος ενός λαού; (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 


Σχολιάστε