"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πολίτες στο περίπου (Χ.ν., 22-2-18)

 

 

 

 

ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι η πολιτική- «η επιστήμη του κυβερνάν»-  γεννήθηκε από την ανάγκη των ανθρώπων να κυβερνώνται όσο γίνεται πιο σωστά κι ανθρωπινά: με ισονομία, δικαιοσύνη, υψηλού επιπέδου παιδεία. Μια τέτοια πολιτική εφαρμόζεται από ηγέτες φωτισμένους-καθοδηγητές λαών, με σκοπό τη ευημερία, την πρόοδο και την ευτυχία.

 

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ επίσης ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες πρωτίστως ενδιαφέρονται για το κοινό καλό και δευτερευόντως για το κομματικό ή ατομικό συμφέρον. Λέμε, υποτίθεται…

 

ΣΤΗ χώρα μας ταυτίσαμε λανθασμένα πολιτικούς και πολιτική με το κράτος. Δυστυχώς, η κάθε νέα κυβέρνηση, δημιουργεί το δικό της «κράτος» με τους δικούς της όρους κι ανθρώπους. Που φυσικά το πρώτο που θα κάνουν είναι να καταστρέψουν «το φαύλο παρελθόν των προηγούμενων» από τους οποίους κληρονομούν πάντα «καμμένη γη».

 

… ΑΥΤΑ μας έμαθαν. Αυτά εξακολουθούν να μας μαθαίνουν, αφού –ακόμη και σήμερα- οι κυβερνώντες διακηρύσσουν αδιάντροπα το «ή αυτοί, ή εμείς», «ή μ΄εμάς, ή με τους άλλους»! και ποιος λησμονεί το βασικό αριστερό σύνθημα «πας μη μεθ΄ημών, καθ΄ημών»;

 

ΓΙ ΑΥΤΟ, όλα σ΄αυτή τη χώρα βρίσκονται σε δυσαρμονία με τη λογική και τον κοινό νου. Γι αυτό και το παράλογο κοντεύει να γίνει κανονικότητα στη ζωή μας. Γι αυτό και η παθητικότητα έγινε «βασική αρετή» του μνημονιακού Έλληνα! Γι αυτό και «δοθείσης ευκαιρίας», μας ορέγονται όλοι οι γείτονες. Προεξάρχοντος του Τούρκου που επιδιώκει «με το στανιό» μια σύγκρουση, ώστε να αλλάξει τη Συνθήκη της Λωζάννης.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, βρισκόμαστε όχι μόνο οικονομικά, αλλά και αξιακά στο μηδέν. Κι όσο περνά ο καιρός, χωρίς μια εθνική γραμμή σε βασικούς τομείς, τα πράγματα θα χειροτερεύουν. Ανεπαισθήτως μετακυλιόμαστε σε ένα καθεστώς –αυτό που επιθυμεί, επιδιώκει και επιβάλλει η κυβέρνηση- στο οποίο κυριαρχούσα κατάσταση θα είναι ένα νέο «κατεστημένο». Σ΄αυτό τα πάντα (γνώση, αξίες, σύμβολα) θα αμφισβητούνται ή θα μετατρέπονται σε «γκρίζες ζώνες». Όπως τα Ίμια και όχι μόνο, όπως το Σκοπιανό…

 

ΕΧΕΙ δημιουργηθεί μια απονικτική ατμόσφαιρα από ήδη ειλημμένες αποφάσεις -χωρίς καμιά συζήτηση- σε Παιδεία, Υγεία, ασφάλεια, Σκοπιανό… Η πόλωση του λαού με τη “Novartis” επιδιώκεται με πομπώδεις εντυπωσιακές φράσεις του τύπου «εκτεταμένη πολιτική κουλτούρα ανοχής στη διαφθορά που επικρατούσε για χρόνια στην Ελλάδα» και περί «ηθικής παρακμής και εκφυλισμού του παλιού πολιτικού συστήματος»! (Αλλά η σημερινή κυβέρνηση, μεταπολιτευτικά δεν βρισκόταν συνεχώς στα έδρανα της Βουλής; Είναι δυνατόν να μη βίωνε την «εκτεταμένη πολιτική κουλτούρα ανοχής στη διαφθορά»;)

 

ΑΛΛΑ, βλέπετε, για να κυβερνήσει κανείς όσο το δυνατόν περισσότερο (γλυκιά είναι η εξουσία!), δημιουργεί κλίμα σύγχυσης και ημιμάθειας στο λαό. Στόχος; Να μεταλλαχθούν οι πολίτες σε «πολίτες-του-περίπου»: με χοντροκομμένη γνώση Γλώσσας, Ιστορίας,  Νομοθεσίας, Τεχνολογίας… Πολίτες, δηλαδή, που να χαλιναγωγούνται ευκολότερα. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

ΜΙΚΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

 

-Εκεί, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αν αντικρίσεις βαθύ χάραμα το βουνό, κάποιο χειμωνιάτικο πρωινό, θα μείνεις έκθαμβος απ΄ την αρχοντιά και τη λαμπρότητά του (φωτό, 1). Οι Μαδάρες δεσπόζουν αιώνιος κι άγρυπνος φύλακας: ένας αφ΄υψηλού χρονογράφος που καταγράφει ειρηνικές ή πολεμικές περιόδους της Κρήτης, σφιχτές μνημονιακές εποχές ή περιόδους αφθονίας και απερισκεψίας. Γαλήνιο και άφθορο, μας καλεί να ζησουμε, όπως το λέει κι ο λυρικός Χανιώτης ποιητής Δ. Τυραϊδής («Της ζωής Αντίλαλοι»):

 

 

«Βουνά μου, πόσο σας ποθώ και πόσο σας ζηλεύω/ πάνω σας βίγλα να΄ κτιζα σε μια ψηλή κορφή

κι έτσι απ΄τα αιθέρια ύψη σας την πλάση ν΄αγναντεύω/και να θαρρώ πως γίνανε όλοι οι λαοί αδερφοί…»

Βέβαια εκτός από την ποίηση, τις εκδρομές, το χιόνι, το βουνό «μας» χρειάζεται και την άγρυπνη φροντίδα για να παραμένει πανέμορφο και δροσερό πάντα. Την έχει;

 

-Πανέμορφη η σκηνή (φωτό, 2) του μικρού παιδιού που χαίρεται το απλόχωρο των Αγ. Αποστόλων παίζοντας με τον χαρταετό του… Κι αν η φύση είναι ακόμη κρύα, πάντα οι Καθαρές Δευτέρες προαναγγέλλουν ότι η άνοιξη και το καλοκαίρι είναι κοντά. Στη φωτογραφία απεικονίζεται επίσης η μεγάλη αντίθεση μεταξύ της νέας ζωής που σφύζει από ενέργεια και του νεκρικού, σχεδόν βομβαρδισμένου, φόντου των ερειπίων. Που για χρόνια παραμένουν εκεί, στην ανελέητη φθορά του χρόνου διαφημίζοντας κάποιους πολιτικούς (και πολιτικές) που άλλα έλεγαν «τότε» και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν.

 

 

Μια στοιχειώδης  αξιοποίηση αυτών των κτισμάτων (όπως πολύ σωστά προτάθηκε κι από  μαθητές στο διαγωνισμό ρεπορτάζ των «Χ.ν.»), θα έδινε «ζωή» στη ζωή της νιότης και διέξοδο στους κατοίκους. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε