"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Βροχής παρηχήσεις

 

 

 

 

ΚΑΘΕ φορά που βρέχει στα Χανιά, παίρνω την ομπρέλα μου, βάζω καλά, γερά  παπούτσια και δρόμο για τη βόλτα, συνήθως μόνος.

Λατρεύω τη βροχή, όσα λίγα πράγματα στη φύση.

Θα΄θελα, λέει, αν το μπορούσα να ήμουνα ξανά στα χώματα, στα λιβάδια, έξω από την πόλη, να ξαπλώσω πάνω στη γη και να ανοίξω το στόμα μου να πίνω γουλιά γουλιά τις σταγόνες της βροχής και να μυρίζω το νωτισμένο χώμα γύρω μου.

Τρέλα; Ίσως. Για μένα είναι μια απωθημένη επιθυμία που έρχεται από τα μακρινά παιδικά μου χρόνια-την «Άλλη Χώρα» μου-, τότε που με άλλους φίλους «ομοϊδεάτες», κυνηγούσαμε άλλοτε τους ανέμους, άλλοτε τις νιφάδες του χιονιού κι άλλοτε τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου, στο βάθος του ορίζοντα…

Αγαπημένα χρόνια στις υπώρειες του Βερμίου, στην πλαγιά που είναι κτισμένη η Μονή Δοβρά, τότε στα παιδοπολίτικα χρόνια…

Νιώθαμε τη βροχή σαν ευλογημένο νερό που έριχνε ο Θεός για να ξεπλύνει τις… αμαρτίες μας, αυτές που εξομολογούμασταν αθώα στον παπά! Γι αυτό ήταν λυτρωτική, γι αυτό είναι λυτρωτική και σήμερα: σκουπίζει από πάνω μας την τύρβη της καθημερινότητας και τον αβάσταχτο πόνο της μέρας μας.

Καταφυγή και απελευθέρωση η βροχή που λατρεύω. Ειδικά οι μαρτιάτικες βροχές τις εβδομάδες των Χαιρετισμών: συντροφεύουν τις ιερές λέξεις των ασμάτων προς την Παναγία. Τις ακούω άλλοτε στο τζάμι της κουζίνα να μου λένε καλημέρα, σαν να θέλουν να ψάλλουμε μαζί  τους αίνους στη Θεομήτορα.

Κι όπως αισθάνεσαι να αλαφρώνει η ψυχή σου ατενίζοντας την γλυκύτητα μιας Παναγίας, έτσι αποκαθαίρεται η ψυχή μου με το ψιλοβρόχι- την pluie fine που λένε οι Γάλλοι.

Ένα ταξίδι η βροχή στα μέρη της ψυχής.

Τί είναι αυτό που μου θύμισε τα παραπάνω «αποκόμματα» σκέψης; Φυσικά η ξαφνική βροχή που κράτησε δυο μέρες (!), αλλά και το παρακάτω ωραιότατο ποίημα της Κικής Δημουλά. Απολαύστε το:

Τα πάθη της βροχής ( από τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου», 1971)

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών

Άρχισε η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα

Μ΄αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο

σι,σι,σι.

Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

Ήχος κανονικός κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός

Άλλη γραφή κι άλλη ανάγνωση

Μού  ΄  μαθε για τους ήχους.

Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη

βροχή,

σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο

σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν

και μουρμουρίζουν  ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,

όλη τη νύχτα

ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,

αξημέρωτος ήχος,

αξημέρωτη ανάγκη εσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σαν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ να διηγηθεί

και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ

νοσταλγία δισύλλαβη

ένταση μονολεκτική,

το ένα εσύ σα μνήμη,

το άλλο σα μομφή

και σα μοιρολατρεία,

τόση βροχή για μια απουσία,

τόση αγρύπνια για μια λέξη,

πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή

μ΄αυτή της τη μεροληψία

όλο εσύ, εσύ εσύ,

σαν όλα τα΄άλλα να΄ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ»


… Να είστε πάντα καλά και να απολαμβάνετε και τις πιο μικρές χαρές της ζωής

( Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε