"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αστυπάλαια (ποίηση Αγγελικής Τριάντη, 20-1-18)

 

 

 

 

ΜΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ


«Βράδυ Ιουλίου.


Αγγίξαμε την Αστυπαλιά.


Το ενετικό κάστρο, αγέρωχο και λαμπερό υψώνεται στην κορφή του νησιού.
Τα φώτα, που είναι στραμμένα προς το κάστρο, φέγγουν γλυκά τη νήσο.


Γλυκοχάραξε.


Από το μπαλκόνι του σπιτιού δεσπόζει το κάστρο της Αστυπαλιάς.
Τα άσπρα σπίτια, που συνδυάζουν την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων και συνάμα των Δωδεκανήσων, αγκαλιάζουν τη χώρα.


Ένα αρμονικό συνονθύλευμα χρωμάτων και παραδόσεων.

 



Σαγηνευτική η θέα από τους ανεμόμυλους, που σα στρατιωτάκια παρατεταγμένα στη σειρά, με τον λευκό τους κορμό και την κεραμιδοσκεπή τους, αποτελούν σημείο συνάντησης για το καλοκαιρινό αντάμωμα.
Ο δρόμος είναι ευχάριστος και πάντα ανηφορικός!
Στόχος είναι το κάστρο κι οι λευκές Εκκλησιές με τους μπλε τρούλους εκεί απάνου στο ύψωμα.


Όμορφα σπίτια, στενά δρομάκια, μπαλκόνια, βουκαμβίλιες κι εκκλησάκια στη σειρά, χορταίνουν τα μάτια σου, προτού φτάσεις στο ιστορικό κάστρο, που φρουρεί το νησί.
Το απέραντο μπλε θωρείς από το κάστρο, τον επιβλητικό γαλάζιο τρούλο και το καμπαναριό της Κυράς τής Πορταΐτισσας, που φυλά στοργικά όλο τον κόσμο.

 



Σε ταράτσα του κάστρου ένας άνδρας ελεύθερα και ξέγνοιαστα χορεύει, ακούγοντας μουσική, χωρίς να αντιλαμβάνεται την παρουσία του επισκέπτη…


Η θέα από κείνη τη γωνιά του Αιγαίου είναι καθόλα αφοπλιστική.
Μπλε.
Θάλασσα.
Πώς να χορτάσουν τα μάτια αυτή την όψη;


Κρατάς τις στιγμές και κατηφορίζεις μες στη γαλήνη για να γευτείς τις μυρωδιές του νησιού.
Κάτω από το κάστρο, που αγκαλιάζει μέσα του δυο ιστορικές εκκλησιές,
η Εκκλησιά της Πορταΐτισσας, με τσι ομορφιές, την ειρήνη και την κανάνυξή της.
Μια κοπελιά ξεναγεί εθελοντικά τους επισκέπτες, τιμής ένεκεν του ονόματός της…


Εξερευνώντας την Αστυπαλιά, θαυμάζεις τις αντιθέσεις.
Όμορφο και συνάμα άγριο τοπίο.
Η διαδρομή ως τις Βάτσες σου κόβει την ανάσα.
Σε αποζημιώνει, όμως, το εκθαμβωτικό γαλάζιο χρώμα της θάλασσας, που είναι κρυμμένο μέσα στους γυμνούς βράχους.


Όσο γυρίζεις το νησί, συναντάς ντόπιους, τουρίστες από το εξωτερικό, συνταξιούχους Αθηναίους, που ήρθαν να ζήσουν στην Αστυπάλαια, νέους από την Αθήνα κι όχι μόνο, που πήγαν στο νησί για τα προς το ζην…
Έμορφες οι παραλίες του νησιού, να τις γευτείς, να βουτήξεις στα καθάρια τους νερά…


Λιβάδι, Βάτσες, Καμινάκια, Άγιος Ιωάννης Ρίχτης, Στενό, Μικρό Στενό, (Χρυσή) Ψιλή Άμμος, Παχιά Άμμος, Τζανάκι(α), Πλάκες, Πέρα Γιαλός, Σχοινώντας, Πάνορμος, Κουτσομύτης, Κουνούπες, Μπλε Λιμανάκι, Μαλτεζάνα, Βαλάνη, Άγιος Ιωάννης, Βάτσες, Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Βασίλειος…

 



Κι έρχεται στην ώρα του το σούρουπο.
Όταν πέσει ο ήλιος, παιδιά, νέοι κι ηλικιωμένοι περιδιαβαίνουν τα στενά της Αστυπάλαιας κι απολαμβάνουν τις όμορφες ζεστές στιγμές του θέρους.
Κάτω από το κάστρο, δύο νέοι παίζουν σε ένα μαγαζί μουσικά όργανα παραδοσιακά.
Ο ήχος της τσαμπούνας και της λύρας σταματούν τον περαστικό για να ακούσει μελωδίες διαχρονικές, ντόπιες, ελληνικές.


Το ταξίδι δε θες να τελειώσει εδώ. Όμως, πρέπει να γυρίσεις πίσω στο πρώτο λιμάνι της χώρας.


Το ταξίδι στην Αστυπαλιά, ωσάν μαργαρίτης φωλιάζει βαθειά μέσα σου, ακόμη κι αν το αναπoλείς στην καρδιά του κρύου χειμώνα.
Χαίρεσαι, αγάλλεσαι, που αξιώθηκες και γνώρισες την όμορφη πεταλούδα που φτερουγίζει πάνω από τα μπλε νερά του Αιγαίου…»

Αττική, Τρίτη 12η Δεκεμβρίου 2017

Αγγελική Τριάντη

5 Σχόλια

  1. Γιαννης Σ

    Εξαιρετική περιγραφή που σε συναρπαζει.

  2. Μαρία Σουλιωτη

    Μπράβο Αγγελική σήμερα με ταξίδεψες πραγματικά. Είχε κολλήσει το μυαλό μου σε πράγματα πεζά.Να όμως που ήρθες εσύ να με κάνεις να θέλω να βρεθώ εκεί σε κείνα τα μέρη όπως είχε συμβεί πριν πολλά χρόνια όταν ειχα πάει στην Αμοργό.Συνέχισε μπράβο κορίτσι μου

  3. Γαρυφαλιά Ζ.

    Ωραία λόγια απο ωραίους ανθρώπους, όπως εσύ Αγγελική!
    Συγχαρητήρια!

  4. π. Δαμασκηνός

    Με την ξενάγηση και τις φωτογραφίες σας, Αγγελική, μού ανοίξατε την αέναη πληγή:
    Όσο πιο πολύ και πιο βαθειά έχω μέσα στην καρδιά μου την Μητέρα Ελλάδα, τόσο πιο λίγο την γνώρισα και την απήλαυσα!

    Μοναχός τώρα, δεν βλέπω να έχω και πολλές ελπίδες…
    Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού μας, που έφτιαξε μια τέτοια Ελλάδα!!!
    Ευχαριστώ πολύ για την όμορφή σας ξενάγηση…

    π. Δαμασκηνός
    (από την Μεγαλόνησο Ελληνική Κύπρο)

  5. Βίκυ Σερβάνη

    Μαγευτική η γραφή σου Αγγελική μου και οι φωτογραφίες σου ονειρεμένες!Πολλά συγχαρητήρια!!!

Σχολιάστε