"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τα μεγάλα χρόνια (Χ.ν., 31-10-17)

 

 

 

 

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ο ΚΑΘΕ άνθρωπος έχει την ιστορία του. Αυτές τις μέρες «παρελάσανε» από τα τηλεοπτικά κανάλια πολλοί ‘παλιοί’ άνθρωποι, αγωνιστές του ’40, εκπ/κοί ή απλοί χωρικοί, που αφηγήθηκαν συγκινητικά συμβάντα της ζωής τους: αλβανικός πόλεμος, γερμανική Κατοχή, εθνική αντίσταση, απελευθέρωση, εμφύλιος… Ωραίες ιστορίες που όμως καμιά Ιστορία δε θα συμπεριλάβει στις σελίδες της.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, την επίσημη ιστορία ενός έθνους δεν την γράφουν οι λαοί, αν και είναι αυτοί που τη δημιουργούν. Τη γράφουν οι νικητές, από όπου κι αν προέρχονται ιδεολογικά: δεξιοί, φασίστες ή αριστεροί βάζοντας και τη σφραγίδα τους!

 

ΝΑ, κάπως έτσι συμβαίνει με την καταγραφή της ιστορίας, όπως τα λέει, ποιητική αδεία, ο Νικηφόρος Βρεττάκος σε ένα ποίημά του με τον τίτλο «Η ιστορία». Κι αυτό μέχρι να έλθει ο αμερόληπτος Ιστορικός που θα την καταγράψει σωστά βασιζόμενος σε πάρα πολλές και διαφορετικές πηγές:

 

«Δεν μας προσμένει η ιστορία στο βάθος

αλλά προχωρεί μαζί μας. Με τα χέρια μας

κωπηλατεί το χρόνο. Είμαστε το ρεύμα

που κουβαλάει πάνω του το αύριο, χωρίς να είμαστε

το αύριο. Η μοίρα μας είναι μες τη ροή

που συνεχώς αλλάζει όψεις. Κύματα θολά

νιώθω να σπάζουν πάνω στα πλευρά μου».

 

 

ΑΛΛΑ έτσι, όπως παρουσιάζεται ακόμη πολυμορφική η ιστορία των γεγονότων του Πολέμου, η αλήθεια δε μαθαίνεται ποτέ. Ή, μαθαίνεται μόνο η μισή. Γι αυτό και είμαστε «ανάπηροι» συναισθηματικά σε ό,τι αφορά το παρελθόν μας, αφού κοντά 8 (οκτώ) δεκαετίες μετά τον πόλεμο του Σαράντα, την Κατοχή και τον εμφύλιο, αγωνιζόμαστε ακόμη οι μεν να επιβάλλουμε στους δε τις δικές μας και μόνον απόψεις.

 

ΤΟ ίδιο δεν κάνουμε και στις μεγάλες εθνικές επετείους; Τα κόμματα δεν αγωνίζονται (ειδικά για το θέμα της Αντίστασης του λαού στη γερμανική Κατοχή) να οικειοποιηθούν, με δεξιό ή αριστερό πρόσημο, εκείνα τα ηρωικά γεγονότα του απλού λαού;

 

ΤΑ «Μεγάλα Χρόνια» πέρασαν, οι απόγονοι όμως των ηρώων, προσπαθούν με τους εγωισμούς και τις ιδεοληψίες τους να τα κοντύνουν κατά το δοκούν.  (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ, επί χρόνια συνταξιούχος, μου λέει με συγκίνηση:  «Σήμερα, με βλέπουν μαθητές που τους είχα «μιτσά» στην προεφηβική ηλικία τους. Έτσι τους θυμάμαι. Μα, τώρα είναι ώριμοι άντρες ή γυναίκες. Δυσκολεύομαι να τους αναγνωρίσω… Με χαιρετούν με ένα χαμόγελο, καμιά φορά με μια θερμή χειραψία -κάτι που το χαίρομαι ιδιαίτερα. Μου λένε την εξέλιξή τους. Νιώθω υπερήφανος για την πρόοδό τους. Τις προάλλες, μάλιστα, ένας άλλος συνάδελφος, μου ευχήθηκε να έχω «ήρεμα χρόνια»! Πολύ όμορφη ευχή, είπα, και πόσο περιζήτητη στην εποχή μας;»

 

ΠΟΙΟΣ να διαφωνήσει μαζί του; Ναι, το μεγαλύτερο αγαθό για ένα συνταξιούχο που κάτω από αυτές τις βίαιες μεταβολές στην οικονομία και τη ζωή όλων μας, που βλέπει τα παιδιά ή τα εγγόνια του να ξενιτεύονται, που γύρω του ο κόσμος έχει καταρρεύσει, που δεν έχει πια ασφαλιστικό σύστημα, που δεν μπορεί να μπει στη δίνη της ηλεκτρονικής συναλλαγής…, νομίζουμε πως είναι να έχει ήσυχα και ειρηνικά χρόνια, έχοντας βέβαια τακτοποιήσει τα παιδιά του!

ΑΛΛΑ, πόσοι ηλικιωμένοι είναι σ΄αυτή την ευτυχή θέση, να τα έχουν «τακτοποιήσει όλα» και να απολαμβάνουν σήμερα «ήρεμα χρόνια»; (Στ.Γ.Κ.)

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 

-   Η πρόσφατη αιφνίδια μεταβολή του καιρού, με το «Δαίδαλο» να εισβάλλει βίαια στη φθινοπωρινή ζωή μας, άφησε ανυπολόγιστες ζημιές στα Χανιά αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, πόσο ανέτοιμοι είμαστε, για την αντιμετώπιση τέτοιων ακραίων καταστάσεων. Σύμφωνα δε με τους ειδικούς μετεωρολόγους, «η ακρότητα τέτοιων καιρικών φαινομένων συνήθως είναι επιλεκτική (!) στο πότε και πού θα χτυπήσουν»! Άρα και ο καιρός φαίνεται πως έχει ανθρώπινες «εκδικητικές» τάσεις, όταν εμείς καταστρέφουμε το περιβάλλον. Εν πάση περιπτώσει, κοντά στις άλλες απίθανες φωτογραφίες που πάρθηκαν με το πέρασμα του «Δαίδαλου», να και μια διαφορετική (φωτο, 1): η καταρρακτώδης βροχή κι ο αέρας δημιουργούν στο τζάμι σπασμένες ονειρικές εικόνες, λες και έχουμε περίεργες ζωγραφιές αφηρημένης τέχνης (φωτο, Στ.Γ.Κ.).

 

 

-   Τα νήπια ανέκαθεν υπήρξαν πηγή αισιοδοξίας, ζωής και χαράς. Δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους, όταν βγαίνουν συστοιχισμένα και με τη φροντίδα των νηπιαγωγών τους «μια βόλτα στη λαϊκή» (φωτό, 2).

Τα βλέπετε να απολαμβάνουν με ενθουσιασμό αλλά και περιέργεια τους πάγκους με τα εμπορεύματα (ρούχα ή λαχανικά και φρούτα), πλησιάζουν, ρωτούν, μαθαίνουν. Να, ένα ζωντανό μάθημα «μετάβασης» από την τάξη στη κοινωνία των ανθρώπων. (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε