"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ (Χ.ν., 19-10-17)

 

 

 

 

 

 

 

 

H ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ-ΤΣΙΠΡΑ

 

ΠΟΛΥΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ, άκρως επίκαιρη και -πιθανόν- αποτελεσματική η συνάντηση στο Λευκό Οίκο του πρωθυπουργού της Ελλάδας με τον πρόεδρο των ΗΠΑ (18/10).

 

ΔΕΝ είναι εύκολο, βέβαια, για μια εκ πεποιθήσεως «αριστερή» κυβέρνηση που άλλοτε αγωνιζόταν εναντίον των ΗΠΑ και των αμερικανικών βάσεων, να συζητά σήμερα για «αναβάθμιση» της βάσης της Σούδας, με αντάλλαγμα την «αναβάθμιση» των (αμερικανικών) F-16 πολεμικών της αεροσκαφών.

 

ΕΙΝΑΙ λίγο παράταιρος ένας τέτοιος συμβιβασμός, εκτός κι αν έχουν αλλάξει τα πάντα στη συμπεριφορά της κυβέρνησης απέναντι στους Αμερικανούς. Εκτός κι αν, λέμε, το «ποντίκι» έπαψε να «βρυχάται», μπροστά στην τρομακτική πραγματικότητα των μνημονίων.

 

ΕΤΣΙ, η οικτρή οικονομική κατάσταση της χώρας, κατά την άποψή μας οδηγεί σ’ αυτή τη «δυτική» στροφή που σημαίνει δυο πράγματα:

- ή ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποίησε, επιτέλους, πως στην πολιτική, ιδιαίτερα την εξωτερική, δεν υπάρχουν περιθώρια για επιπόλαιους χειρισμούς (δίκην Τουρκίας),

-ή ότι, όταν βρίσκεται κανείς σε βαθιά και παρατεταμένη οικονομική κρίση όπως η χώρα μας, θα επιδιώξει πάση θυσία, αλλά και στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να αποκομίσει τα μέγιστα ωφέλη.

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ θα δείξει. (Στ.Γ.Κ.)

 

Η ΣΟΥΔΑ

 

ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας βρίσκονται σε πολύ λεπτή φάση (λόγω Κουρδικού και Συρίας), από αμερικανικής πλευράς είναι προφανές ότι το θέμα της Σούδας- που χαρακτηρίζεται ως μία από τις πιο σημαντικές βάσεις στον κόσμο-, είναι σοβαρότατο.

 

ΟΤΑΝ μάλιστα οι Τούρκοι εκβιάζουν, γα τα δικά τους συμφέροντα, με τη νατοϊκή βάση του Ινσιρλίκ (στα νότια της Τουρκίας), επόμενο είναι Γερμανοί και Αμερικανοί να θέλουν τη μεταφορά της.

 

ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ των μεγάλων δυνάμεων, μάλιστα χρόνια προδιαγεγραμμένη (η ίδρυση του Κουρδικού κράτους) συνεπάγεται και γεωπολιτική ανακατάταξη της περιοχής). Δεν αλλάζει εύκολα για χάρη της Τουρκίας (ούτε φυσικά της Ελλάδας, τότε με τη χούντα των συνταγματαρχών, 1967).

 

ΚΙ ΑΥΤΟΙ μεν, οι μεγάλοι, κοιτάζουν τα συμφέροντά τους τα οποία όπου μπορούν τα προωθούν. Εμείς; Μπορούμε άραγε εμείς, εκμεταλλευόμενοι την ύψιστης στρατηγικής και γεωπολιτικής σημασίας θέση της Σούδας, να διαπραγματευτούμε έτσι ώστε, αφήνοντας παλιές ή νέες ιδεοληψίες, να έχουμε μόνον ωφέλη για τον τόπο; (Στ.Γ.Κ.)

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

 

Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ πολιτική μιας χώρας ποτέ δεν στηρίζεται σε συναισθήματα που απορρέουν, μάλιστα, από νεανικές παρορμητικές ιδεολογίες ή ιδεοληψίες.

 

ΟΙ οποίες είναι μεν καλές, όταν όμως είναι και εφικτές.

 

ΜΙΑ εξωτερική πολιτική είναι πάντα απόρροια συσχετισμών και συγκυριών της εποχής. Και πετυχαίνει τους στόχους του αυτός που αντιλαμβάνεται νωρίς την εξέλιξη των γεγονότων και αρπάζει την ευκαιρία. Τέτοιος διορατικός νους υπήρξε μόνον ο Ελ. Βενιζέλος.

 

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ κ. Τσίπρας, στη συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, κ. Τραμπ και στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, πολύ ορθά τοποθέτησε το θέμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις σωστές του γεωπολιτικές διαστάσεις: Απαντώντας σε ερώτηση στα πλαίσια της κοινής συνέντευξή τους (18/10), τόνισε πως «Η Ελλάδα ακολουθεί ένα νέο δόγμα (σ.σ. όχι και πολύ νέο, μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου) μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, με βασικό στόχο να αναβαθμίσουμε τον ρόλο της Ελλάδας, ως μιας χώρας πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας, σε μια ασταθή και αποσταθεροποιημένη περιοχή».

 

ΕΤΣΙ, μίλησε για τις τριμερείς και πολυμερείς συνεργασίες στην ευρύτερη περιοχή με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αλλά και άλλες χώρες, όπως η Ιορδανία και ο Λίβανος, ενώ δεν παρέλειψε να διαβεβαιώσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ πως «η Ελλάδα διαδραματίζει τον ρόλο ενός αξιόπιστου συμμάχου των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, όμως, έχει και μια μοναδική ιδιαιτερότητα. Μπορεί να συνομιλεί η Ελλάδα με τον αραβικό κόσμο και με άλλες χώρες στην Ανατολή». Για να καταλήξει στο ότι «η χώρα μας δεν είναι απλά ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ένας χρήσιμος σύμμαχος για τις ΗΠΑ!»

 

ΕΤΣΙ κι αλλιώς, με τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται στα σπλάχνα της Ανατολικής Μεσογείου, η χώρα μας καθίσταται και ενεργειακός «εταίρος». Οπότε πλην της γεωστρατηγικής της σημασίας ως «μπαλκόνι»-παρατηρητής όλης της περιοχής (Σούδα), επιπρόσθετα μπαίνει και στο χορό των μικρών ενεργειακών δυνάμεων.

 

ΕΙΜΑΣΤΕ σε θέση να «αδράξουμε την ευκαιρία», ώστε να κάνουμε τη μεγάλη «εκκίνηση» ως χώρα και λαός; (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.grω)

 

 


Σχολιάστε