"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η μετάβαση (σχόλια, Χ.Ν., 12-9-17)

 

 

 

 

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ (φωτό)

ΑΛΛΗ μια νέα σχολική χρονιά αρχίζει. Με το ελληνικό δε μνημονιακό σχολείο, συμβαίνει το εξής παράδοξο: όλοι οι υπουργοί Παιδείας διατείνονται κάθε χρόνο πως τα σχολεία «ανοίγουν» με τους καλύτερους οιωνούς («χωρίς κενά και ελλείψεις», «με τα βιβλία εγκαίρως σταλμένα», με τα σχολεία ανακαινισμένα κ.λπ.) και κάθε φορά ο Οκτώβρης αποκαλύπτει το ψέμα…

 

ΩΣ κοινωνία ζούμε μια τρομερή μεταβατική περίοδο. Προσπαθούμε να ορθοποδήσουμε οικονομικά με «επενδύσεις» -που ποτέ δεν έρχονται- και με μια «ανάπτυξη» – που ποτέ δεν φτάνει! Κι όλα αυτά γιατί η εμπιστοσύνη των επενδυτών (γενικά της λεγόμενης «αγοράς») στην ελληνική οικονομία και το πολιτικό σύστημα είναι δύσκολο να επανακάμψει.

 

… ΑΛΛΑ, σε μεταβατική περίοδο βρίσκονται σήμερα και οι μαθητές: για κάποια μικρά παιδιά, είναι η πρώτη φορά (παιδικός σταθμός ή νηπιαγωγείο) που θα βρεθούν μακριά από το σπίτι τους, ενώ για άλλα η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό ή στο γυμνάσιο ή στο λύκειο- ή και αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος-, τα τρομάζει, επειδή κρύβουν άγνωστες εμπειρίες γι αυτά (bulling, κ.α.)

 

Η ΕΝΝΟΙΑ της μετάβασης από το ένα σχολικό επίπεδο στο άλλο ποτέ δεν μελετήθηκε (και δεν εφαρμόστηκε πρακτικά) από καμιά κυβέρνηση. Δηλάδή, στο τέλος του προηγούμενου σταδίου (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) να επισκέπτονται τα παιδιά την αμέσως επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσής τους, ώστε να ενημερώνονται έγκυρα για το τί θα συναντήσουν και να εξοικειώνονται με το χώρο.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αυτή η εμπειρία επαφίεται στην πρωτοβουλία των γονέων, αν και είναι υποχρέωση της πολιτείας. Ξέρετε, για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από ηλικία και ψυχοσωματική κατάσταση, η σχολική ζωή περιέχει πολλές κλίμακες γνώσης, ωρίμανσης, ενηλικίωσης: κάθε νέο επίπεδο αποτελεί κάτι το ανασφαλές και επίφοβο, επειδή είναι άγνωστο. Μάλιστα, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς τους! Γι αυτό είναι αναγκαία η εκ των προτέρων «γνωριμία» τους.

 

ΟΜΩΣ, αν οι γονείς είναι προετοιμασμένοι, ώστε να μπορέσουν να ενημερώσουν τα παιδιά τους, σίγουρα αυτά θα δούν το σχολείο με πιο θετικό τρόπο και θα ενταχθούν στο (νέο) περιβάλλον με καλύτερη διάθεση. Αλλά πόσοι γονείς ακολουθούν αυτή την πορεία;

 

… Καλή χρονιά, λοιπόν, και  με λιγότερα προβλήματα! (Στ.Γ.Κ.)

 

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

 

Η ΑΠΟΡΙΑ είναι εύγλωττη: «-Μα, γίνονται τόσα και τόσα, τόσοι φόροι κι ανεργία, κι όμως φύλλο δεν κινείται! Άλλοτε, και μόνο στο άκουσμα, ας πούμε της αξιολόγησης των εκπ/κών ή της εφαρμογής και σ΄αυτούς του ΑΣΕΠ, κλείνανε σχολεία, είχαμε καταλήψεις, προπηλακισμούς κ.λπ. Σήμερα…;»

 

 

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η κρίση έπληξε βαριά και τον συνδικαλισμό-όχι μόνο των εκπ/κών. Ή, μήπως λέμε, εκείνοι που άλλοτε έκαναν τις καταλήψεις, σήμερα είναι αυτοί που μας κυβερνούν; Οπότε…

 

ΑΛΛΑ, να, πώς δικαιολογεί τη «νηνεμία» στον κλάδο (alfavita.gr) ο Ν. Τσούλιας, παλιός εκπ/κός, για χρόνια πρόεδρος της ΟΛΜΕ: «Οι σημερινοί συσχετισμοί των παραταξιακών δυνάμεων στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ», λέει, «είναι απόρροια της κρίσης, και γι’ αυτό την αναπαράγουν με τόση ευκολία, αφού έχουμε τα τελευταία χρόνια την πλήρη απραξία του εκπαιδευτικού κινήματος των καθηγητών, με την  ηγεσία τους να μην διαμορφώνει ούτε υποψία εισηγήσεων και θέσεων για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό, που βρίσκονται σε συνεχιζόμενη σκληρή δοκιμασία» (…)

 

ΜΙΑ απλή «αφελής» εξήγηση είναι ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις τα κατάφεραν έτσι, ώστε ο κλάδος να συσπειρώνεται σήμερα μόνο γύρω από ομάδες ιδίων συμφερόντων (αναπληρωτές, αδιόριστοι, επιστημονικοί κλάδοι, εκπαιδευτικοί προ σύνταξης κλπ), οπότε και η ΟΛΜΕ δυσκολεύεται να εκπροσωπήσει το σύνολο των εκπαιδευτικών της Μ.Ε.

 

ΓΙΑ τον κ. Τσούλια το βάρος του συνδικαλισμού μετατοπίζεται σήμερα στους ώμους των Συλλόγων των Εκπαιδευτικών κάθε σχολείου, που είναι και το βασικότερο κύτταρο της εκπ/κής διαδικασίας. Τί μπορεί να προσδοκά κανείς από αυτούς; «Αρκεί να κατακτηθεί μια κουλτούρα: ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι αποκλειστική/επαγγελματική υπόθεση κάποιων εκπροσώπων μας», λέει πάλι ο κ. Τσούλιας», «αλλά υπόθεση όλων, ότι η συλλογική δράση είναι στάση ζωής και συστατικό στοιχείο της εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής μας φυσιογνωμίας∙ ότι δεν μπορεί καν να νοηθεί εκπαιδευτικός χωρίς την ενασχόλησή του με το γενικό πεδίο της εκπαίδευσης και της παιδείας! Όποιος κάνει το μάθημά του και τίποτα άλλο, δεν έχει καμιά σχέση με την έννοια της μόρφωσης και της αγωγής!»

 

Σωστά όλα αυτά, αλλά πόσοι εκπ/κοί τα ενστερνίζονται τη στιγμή που πένονται ή δεν έχουν να πληρώσουν ενοίκιο; (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

«Φέτος το πρώτο σχολικό κουδούνι, είναι κουδούνι θριάμβου της λειτουργίας μας τα τελευταία δύο χρόνια»! Τα παραπάνω χαρούμενα δήλωσε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, στο πλαίσιο της παρουσίας του σε εκδηλώσεις της 82ης ΔΕΘ.

 

Θρίαμβος, άραγε, για ποιο πράγμα; Για τη βίαιη συρρίκνωση σχολικών μονάδων; Για το μη διορισμό μονίμων εκπ/κών; Για το αλαλούμ με τις Ξ.Γ.; Για τις ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες και την  αναπλήρωσή τους πάντα από αναπληρωτές;

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ


Σχολιάστε