"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η εξίσωση των ολοκληρωτισμών (27-8-17)

 

 

 

 

 

Η ΕΞΙΣΩΣΗ

Δεν μπορούμε εδώ, για τον κομμουνισμό και ναζισμό, να πούμε το «δυοιν κακοίν το μη χείρον βέλτιστον», διότι δεν υπάρχει «βέλτιστον»! Και τα δυο καθεστώτα φασισμός/ναζισμός και κομμουνισμός/σταλινισμός υπήρξαν ολοκληρωτικά. Και, ως ολοκληρωτικά, αφαίρεσαν, πριν αφαιρέσουν αυθαίρετα ανθρώπινες ζωές, τα ατομικά δικαιώματα του λαού τους και των λαών που κατέκτησαν, ώστε να επιβληθούν ευκολότερα και ανενόχλητα. Πώς; Μα, δια πυρός και σιδήρου, δι εγκλεισμού σε σωφρονιστήρια και εξολεθρεμού των αντιφρονούντων, δι αφανισμό και θανάτου κάθε σκεπτόμενου τα αντίθετα.

Και τα δυο συστήματα θεώρησαν κάθε άτομο που είχε διαφορετική άποψη ή έφερε αντίρρηση στις ενέργειές τους, ως «εχθρό και προδότη του καθεστώτος», άρα εξαφανιστέο!

Η προσπάθεια, σήμερα, από νεο-κομμουνιστές τύπου Κοντονή (ευρω-κομμουνιστές;) εξωραϊσμού του κομμουνισμού, σε σύγκριση με το ναζισμό, ότι δήθεν είναι «διαφορετικά» καθεστώτα και πως ο κομμουνισμός παρήγαγε και θετικά στοιχεία, όπως «ήρωες» πολέμου, ή ανέδειξε εργάτες/ήρωες της «εργατικής» τάξης, είναι μάταιη: η προσπάθεια έρχεται σαν απεγνωσμένη ενέργεια επικάλυψης των εκατομμυρίων νεκρών που άφησε κυρίως ο σταλινισμός ( πάνω από 20 εκατομμύρια μόνο στη Ρωσία του Στάλιν), αλλά και των χιλιάδων άλλων πραγματικών ηρώων που χάθηκαν στα γκούλαγκ και στις στέππες της Σιβηρίας. Η αυτοκτονία του Ζαχαριάδη-και όχι μόνο- κάτι λέει.

Η ρώσικη (απαγορευμένη για χρόνια) λογοτεχνία που ασχολήθηκε και εξέφρασε την αλήθεια του σταλινικού καθεστώτος, τοποθετεί τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Ας διαβάσουν την πρόσφατη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού», ας διαβάσουν Σολτζενίτσιν ή Πάστερνακ και θα αντιληφθούν περισσότερα.

Εκτός κι αν μας πουν πως ο σταλινισμός δεν ήταν… κομμουνισμός!

Για μένα, θύμα του σταλινισμου των Ζαχαριάδη –Βαφειάδη στη κεντρική Μακεδονία, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα (κόκκινα, μαύρα ή οτιδήποτε άλλο δικτατορικό «χρώμα» έχουν μέσα τους) είναι το ίδιο: οι νεκροί μου από τους κόκκινους «συμμορίτες», μεταξύ 1944 και 1947 (πέντε τον αριθμό) είχαν όλοι το ίδιο χρώμα του θανάτου! Επέζησαν της Μικρασιατικής Καταστροφής, επέζησαν του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής Κατοχής, για να εκτελεστούν (Παρθένα-γιαγιά, Σάββας-παππούς, Μελπομένη-μικρoθειά μου) με συνοπτικές διαδικασίες, ή να σκοτωθούν σε συμπλοκές (Γεώργιος-πατέρας, Αναστάσης-θείος) με τους αντάρτες σταλινικούς.

Επειδή απλά δεν ήσαν, ή δεν ήθελαν να γίνουν κομμουνιστές!

Πώς να διαφοροποιήσεις τον θάνατο; Με οποιοδήποτε καθεστώς, ναζισμός ή κομμουνισμός, ο θάνατος είναι ένας! Τί πάει να πει ότι ο κομμουνισμός έχει ανώτερα (!) ιδανικά και ιδεολογίες. Η αντιμετώπιση του αντιπάλου μετρά! Εκτός κι αν μας πείσουν πως ο θάνατος από τους κομμουνιστές είναι πιο… ανθρώπινος! Τον παππού μου, τον Σάββα, σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία του μικρότερου γιού του (και θείου μου) Κυριάκου, τον συνέλαβαν στα 56 του χρόνια, τον καταδίκασαν με ψευδές και στημένο «λαϊκό» δικαστήριο στην πλατεία του χωριού, τον καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες, τον έσυραν στο βουνό με πρησμένα πόδια και τον καρφώσανε σε ένα δέντρο, πριν τον εκτελέσουν! Ποια …ανώτερη «ανθρώπινη» ιδεολογία εξυπηρετούσε ένας τέτοιος φρικτός θάνατος;

Κι ούτε καν μια συγγνώμη, 70 χρόνια μετά, για τα απάνθρωπα εγκλήματά τους.

Πώς λοιπόν να εξιλεωθεί κανείς με ψεύδη, και κυρίως αποσιωπήσεις! (Στ.Γ.Κ.)

—————————————————

(Ο παππούς  ΣΑΒΒΑΣ)

 

 

[Αλλά, διαβάστε τα παρακάτω που διαφωτίζουν εν μέρει:

Η κρυφή σοβιετική ιστορία, 07.11.2010, Του Πασχου Μανδραβελη («Κ»)

Είναι εκπληκτικό, αλλά το ΚΚΕ δεν αισθάνθηκε καν την ανάγκη να αντικρούσει όσα καταλογίζει στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό το ντοκιμαντέρ «Σοβιετική ιστορία» («Soviet Story»). Εβγαλε μια ανακοίνωση (με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς «κατάπτυστο δημιούργημα, «γκαιμπελίσκοι» κ.λπ.) κατηγορώντας την ΕΡΤ για αντικομμουνιστική προπαγάνδα και μετά έτρεχε η ΕΡΤ να ζητήσει συγχώρεση ότι «ουδεμία πρόθεση έχει να προβάλει την αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας» λες και η αντικομμουνιστική θεώρηση της ιστορίας είναι αμάρτημα καθοσιώσεως.

Και αφού δόθηκε θάρρος στο ΚΚΕ, αυτό αποφάσισε να ανέβει και στο κρεβάτι. Αρχισε να διδάσκει στους παραπλανημένους του αντικομμουνισμού τις σταλινικές νόρμες που πρέπει να διέπουν τα προγράμματα της τηλεόρασης. Εγραψε ο Ριζοσπάστης στις 26 «Οχτώβρη» 2010: «Αφού η ΕΡΤ δεν ταυτίζεται γιατί το πρόβαλε;... Και καλά το αγόρασε, γιατί δεν το έβλεπαν οι υπεύθυνοι για να εκτιμήσουν αν θα πρέπει να το προβάλουν αφού εκ των υστέρων λένε ότι δεν ταυτίζεται η ΕΡΤ με το περιεχόμενου του «ντοκιμαντέρ»; Δηλαδή το πρόγραμμα, ή μέρος του προγράμματος της ΕΡΤ, που προβάλλεται καθημερινά μπορεί και να μην ταυτίζεται με την ΕΡΤ; Δηλαδή τι σόι ενημέρωση κάνουν στο κρατικό κανάλι;» Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» την ίδια μέρα κατήγγειλε ότι η αθλιότητα επαναλαμβάνεται, παρουσιάζοντας το «αντικομμουνιστικό ντοκιμαντέρ» με «χρήμα του BBC», «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πίσω από τις κλειστές πόρτες».

Υπερβολές και αλήθειες

Η αλήθεια είναι ότι το ντοκιμαντέρ «Soviet Story» είναι πολιτικά χρωματισμένο. Ο δημιουργός του Εντβινς Σνορ είναι από τη Λιθουανία, μια χώρα που στέναξε επί 60 χρόνια κάτω από τον σοβιετικό ζυγό. «Το φιλμ», έγραψε στους New York Times ο κριτικός Νιλ Γκένζλιγκερ, «είναι γεμάτο με επιθετικά θαυμαστικά στην κινηματογραφική γραφή. Εκκωφαντικά ηχητικά εφέ πυροβολισμών, όταν εμφανίζονται οι εκτελέσεις με πυροβόλα όπλα, στριγγοί ήχοι που τσακίζουν τις μνήμες των παλιών επικαίρων. Οι φριχτές εικόνες των μαζικών τάφων και τα θύματα του λιμού που γεμίζουν την ταινία δεν χρειάζονταν τέτοια συνοδευτικά στοιχεία».

Πέρα όμως από τις υπερβολές στην κινηματογραφική γραφή (που μπορεί να δείχνουν την απειρία του σκηνοθέτη -αυτό είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που έχει φτιάξει- ή την οργή του για τα σταλινικά εγκλήματα που είναι θαμμένα) υπάρχουν και τα στοιχεία που δεν επιδέχονται καμιά αμφισβήτηση. Ετσι κι αλλιώς οι συναντήσεις των αξιωματικών των SS με τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ είναι καταγεγραμμένες σε φιλμ της εποχής.

Η στενή συνεργασία των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν προέκυψε τον Αύγουστο του 1939, όταν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας, Βιατσεσλάβ Μολότοφ και Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, υπέγραψαν το σύμφωνο διαμελισμού της Πολωνίας και της κατάληψης της βορειοανατολικής Ευρώπης από τον Κόκκινο Στρατό. Οι σοβιετικές υπηρεσίες ασφαλείας δίδαξαν πολλά κόλπα στους συναδέλφους τους του ναζιστικού καθεστώτος. Οπως λέει και στο ντοκιμαντέρ ο καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Νόρμαν Ντέιβις: «Τα ναζιστικά SS και η υπηρεσία ασφαλείας του Στάλιν NKVD συνεργάστηκαν πολύ στενά... Η σοβιετική μηχανή του τρόμου λειτουργούσε ήδη είκοσι χρόνια όταν οι ναζί άρχισαν τα δικά τους εγκλήματα». Ο πρώην πράκτορας των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών, Βίκτορ Σουβόροφ, αποκάλυψε ότι «αντιπροσωπεία της Γκεστάπο και των SS επισκέφθηκε τη Ρωσία για να μάθει τεχνικές χτισίματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Ολα τα ναζιστικά εγκλήματα είχαν κάποιο προηγούμενο στην ΕΣΣΔ. Οι εθνοκαθάρσεις, με τη μορφή της μετακίνησης των πληθυσμών, δεν αμφισβητούνται από κανέναν, ούτε από εκείνους που δηλώνουν ότι έχουν την αποκλειστική αντιπροσωπεία του Στάλιν στην Ελλάδα, δηλαδή το ΚΚΕ. Δεν ήταν μόνον οι Ελληνοπόντιοι που διώχθηκαν βιαίως από τις πατρογονικές τους εστίες. «Ο Στάλιν εξόρισε περί τα δώδεκα έθνη από τις περιοχές όπου ζούσαν», λέει ο νευροψυχολόγος Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι, ο άνθρωπος που πρώτος αποκάλυψε τον εγκλεισμό αντιφρονούντων σε ψυχιατρεία. Αυτό ήταν μία από τις πρακτικές «κοινωνικής μηχανικής» που ακολούθησε το καθεστώς. Οπως λέει στο ίδιο ντοκιμαντέρ ο Μπουκόσφκι, «οπουδήποτε κι αν κατέλαβαν την εξουσία οι κομμουνιστές -στη Ρωσία, στην Πολωνία, στην Κούβα, στην Κίνα, οπουδήποτε- στην αρχή καταστρέφουν περίπου το 10% του πληθυσμού. Δεν σκότωναν μόνο εχθρούς για να επαναδομήσουν τον κοινωνικό ιστό. Είναι μια τακτική κοινωνικής μηχανικής. Σκότωναν τους κορυφαίους διανοούμενους, τους καλύτερους μηχανικούς... Τους εκτελούσαν όλους και μετά προσπαθούσαν να οικοδομήσουν τη νέα κοινωνία». Το πιο γνωστό παράδειγμα αυτής της «κοινωνικής μηχανικής» ήταν η σφαγή στο δάσος του Κατίν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940. Με πρόταση του Λαβρέντι Μπέρια, που συνυπέγραψαν όλα τα μέλη του Πολιτμπιρό, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν, η μυστική αστυνομία NKVD εκτέλεσε 22.000 άνδρες και αξιωματικούς του πολωνικού στρατού και τους έθαψε σε μαζικούς τάφους.

Η συνεργασία όμως των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν περιορίστηκε στη μεταφορά τεχνογνωσίας τρόμου από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες προς την Γκεστάπο και τα SS. Υπήρξε διαρκής ροή πρώτων υλών, ακόμη και τροφίμων από την ΕΣΣΔ (στην οποία ο λαός λιμοκτονούσε) προς τη ναζιστική Γερμανία. Και δεν ήταν μόνο οι πρώτες ύλες και το σιτάρι. Μετά την πτώση του κομμουνισμού βρέθηκαν στα σοβιετικά αρχεία κατάλογοι έκδοσης Εβραίων και Γερμανών κομμουνιστών στο ναζιστικό καθεστώς.

«Γολοντομόρ»

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος ήταν αυτό που οι Ουκρανοί ονομάζουν «Γολοντομόρ». Προέρχεται από τις λέξεις «Γόλοντ» που σημαίνει λιμός και «μορίτι» που σημαίνει πρόκληση βίας ή θανάτου. Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσοι πέθαναν από την πείνα που επέβαλε το σταλινικό καθεστώς στην Ουκρανία. Σε τηλεγράφημα προς τα κεντρικά της ΝΚVD, ο τοπικός διοικητής στο Χαρκίβ έγραψε στις 5 Ιουνίου του 1933: «... η θνησιμότητα είναι πλέον τόσο μεγάλη που σε κάποια χωριά οι τοπικές αρχές σταμάτησαν να μετρούν τους θανάτους...». Υπολογίζεται πάντως ότι τον χειμώνα του 1932-1933 πέθαναν 7-10 εκατομμύρια, δηλαδή το 20-25% του πληθυσμού της σιτοπαραγωγού αυτής χώρας.

Τον Σεπτέμβριο του 1932 ο Στάλιν ανακοίνωσε στους επιτελείς του ότι η κατάσταση στην Ουκρανία γίνεται άσχημη. «Αν δεν λάβουμε άμεσα μέτρα μπορεί να χάσουμε την Ουκρανία». Οι εξεγέρσεις των χωρικών μετά την κολεκτιβοποίηση των χωραφιών την περίοδο 1921-22, ήταν κανόνας. Ετσι, το φθινόπωρο του 1932 ο Στάλιν διέταξε τον στρατό να σφραγίσει τα σύνορα της Ουκρανίας, ώστε να μην μπορεί να εξέλθει κανείς. Κατόπιν, μονάδες της αστυνομίας άρχισαν την κατάσχεση όλων των τροφίμων στις κολεκτίβες. Οποιοσδήποτε έκρυβε λίγο σιτάρι ή άλλα τρόφιμα καταδικαζόταν σε θάνατο για «κλοπή σοσιαλιστικής περιουσίας». Το καθεστώς έφτασε να απαγορεύει ακόμη και την αναφορά των αιτιών θανάτου. Η λέξη «Γόλοντ» (λιμός) βαφτίστηκε «αντεπαναστατική φημολογία». Οπως ακριβώς θα την έλεγε το ΚΚΕ σήμερα...

Τα πάθη της Ρωσίας

Δεν ήταν μόνο το ΚΚΕ που ζώστηκε τ' άρματα για να καταπολεμήσει την «αντικομμουνιστική προπαγάνδα» της «Σοβιετικής ιστορίας». Πολλοί Ρώσοι εθνικιστές διαδήλωσαν εναντίον του. Κυρίως επειδή στο τέλος του φιλμ παρουσιάζεται η αιματηρή δράση ακροδεξιών ομάδων στη σημερινή Ρωσία, με δολοφονίες μεταναστών και αντιφρονούντων. Το περίεργο όμως είναι ότι αυτές οι ακροδεξιές ομάδες τρέφουν συμπάθεια στη σοβιετική αυτοκρατορία και στις μεθόδους του Στάλιν. Ισως επειδή με τις δολοφονίες εκατομμυρίων ανθρώπων έκανε τη Ρωσία αυτοκρατορία.

Ετσι, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Αλεξάντερ Ντιούκοβ δήλωσε: «Αφού είδα τα δύο τρίτα της ταινίας είχα μόνο μια επιθυμία: να σκοτώσω τον σκηνοθέτη της και να κάψω τη λιθουανική πρεσβεία».

Η Ρωσίδα βουλευτής Ιρίνα Γιαρόβαγια, μέλος της Κ. Ε. του κόμματος του Πούτιν «Ενωμένη Ρωσία», δήλωσε ότι το φιλμ «δοξάζει τους Εσθονούς συνεργάτες των ναζί που δολοφόνησαν αθώους χωρικούς στο Κατίν (της Λευκορωσίας) και στο Πσκοβ». Προφανώς, δεν είχε δει την ταινία, επειδή η σφαγή του Κατίν δεν αναφέρεται πουθενά και εκτός αυτού ήταν Ουκρανοί και ουχί Εσθονοί οι συνεργάτες των ναζί που συμμετείχαν στο έγκλημα.

Ενας άλλος Ρώσος βουλευτής που διαδήλωσε εναντίον της «σοβιετικής ιστορίας» έξω από τη λιθουανική πρεσβεία ήταν ο πρόεδρος της κομματικής νεολαίας του Πούτιν «Νέα Ρωσία», ονόματι Μαξίμ Μισένκο. Στην ομιλία του, έξω από την πρεσβεία, εξήγησε ότι η οργάνωσή του αντιτίθεται στο βιβλίο γιατί διαστρέφει τη ρωσική ιστορία. Μόνο που η «Σοβιετική ιστορία» δεν εκδόθηκε ποτέ σε βιβλίο. Είναι ταινία...

«Αν είσαι νέος Λιθουανός σκηνοθέτης που θέλεις να δείξεις την τύφλωση της σύγχρονης Ρωσίας στο εγκληματικό παρελθόν της ΕΣΣΔ και εθνικιστικά αποβράσματα καίνε το ομοίωμά σου στους δρόμους της Μόσχας, αυτό είναι ενός είδους απονομή Οσκαρ για την ταινία», έγραψε ο Economist τον Μάιο του 2008 όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία και ακολούθησαν οι οργισμένες διαδηλώσεις των νεαρών οπαδών του Πούτιν. «Ο θυμός της «Νέας Ρωσίας» ξέσπασε έξω από τη λιθουανική πρεσβεία κατά του Εντβινς Σνορ, η ταινία του οποίου («Σοβιετική ιστορία») είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στην αποστείρωση του παρελθόντος».

Διαβάστε:

- Στεφάν Κουρτουά κ. ά. (συλλογικό), «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού», εκδ. Εστία.

- Robert Service, «Σύντροφοι. Η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού», εκδ. Ψυχογιός.

- Simon Sebag Montefiore, «Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου», εκδ. Ποταμός.

 

Σημείωση Στ.Γ.Κ.:

Άλλο η καταδίκη των εγκλημάτων (θρησκευτικών, πολιτικών, καθεστωτικών κ.λπ.), άλλο η ταύτιση ολοκληρωτικών καθεστώτων με διαφορές απόψεων θεωρίας και δράσης: όμως ένα σύστημα σκέψης (ο κομμουνισμός) που εδραιώνεται «επί πτωμάτων» εξυμνώντας το θάνατο των αντιπάλων ως "εκκαθάριση εχθρών του λαού", τις διακρίσεις και τη μαζική εξολόθρευση ως ιδανικά (!) «ισότητας», που δεν διαπράττει απλά εγκλήματα αλλά περηφανεύεται και γι' αυτά, χωρίς καν να απολογείται ποτέ, χωρίς κάν να κάνει αυτοκριτική ποτέ, χωρίς καν να δημοσιεύει τα αρχεία του (ΚΚΕ), θεωρώντας όλα τα εγκλήματά του "αναγκαία" γα την εδραίωση του, είναι απείρως πιο επικίνδυνο για την ανθρωπότητα.

 

Σφαγή του Κατύν (γερμανικά: Massaker von Katyn, πολωνικά: zbrodnia katyńska, ρωσικά: Катынский расстрел)

ονομάζεται το έγκλημα των μαζικών εκτελέσεων χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου, που διαπράχθηκε από τη μυστική αστυνομία Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων(γνωστότερο από τα αρχικά NKVD ως Νι-Κα-Βε-Ντε) της Ε.Σ.Σ.Δ. κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940. Η Ε.Σ.Σ.Δ. ισχυριζόταν επίσημα ότι ο Γκαίμπελς χρησιμοποίησε το γεγονός προπαγανδιστικά. Ο τόπος της σφαγής ανακαλύφθηκε από Γερμανούς κατά την προέλασης τους στην Ε.Σ.Σ.Δ. εφαρμόζοντας την τακτική του κεραυνοβόλου πολέμου.

Σε απόσταση περίπου 500 χιλιομέτρων από τα σύνορα της Πολωνίας, εντός του Ρωσικού εδάφους, παρά το δάσος του Κατύν, που βρίσκεται 6,5 χλμ. από την ομώνυμη πόλη, θανατώθηκαν κατά χιλιάδες, κρατούμενοι από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Κοζέλσκ. Ομοίως και σε άλλες περιοχές, εκτελέστηκαν κρατούμενοι των στρατοπέδων του Οστασκόφ και του Στάρομπελσκ, καθώς και από φυλακές της δυτικής Λευκορωσίας και δυτικής Ουκρανίας. Το γεγονός της σφαγής επηρέασε βαθιά τις σχέσεις Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης για αρκετά χρόνια. Εκτιμάται πως ο αριθμός των θυμάτων έφτασε περίπου τις 22.000. Η πρώτη δημόσια αναφορά στο γεγονός της σφαγής του Κατύν έγινε στις 11 Απριλίου του 1943 μετά από ανακοίνωση αρχών της Ναζιστικής Γερμανίας περί της ανακάλυψης ομαδικού τάφου στο Σμολένσκ. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη, επιρρίπτοντας τη στη Ναζιστική Γερμανία μέχρι το 1990, όταν επισήμως αναγνώρισε και καταδίκασε το έγκλημα εκ μέρους της NKVD, όπως και μεταγενέστερες προσπάθειες συγκάλυψής του. Το 2008 τα ρωσικά δικαστήρια προχώρησαν σε αποχαρακτηρισμό των σχετικών σοβιετικών αρχείων και το 2010 η Ρωσία αναγνώρισε πως η σφαγή του Κατύν διαπράχθηκε με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν και της σοβιετικής ηγεσίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας υποστηρίζει και σήμερα πως υπεύθυνη για τη σφαγή είναι η Ναζιστική Γερμανία, ενώ η Ρωσική κυβέρνηση, πέραν της αποδοχής των συμβάντων, απέφυγε να αποδεχτεί τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας ή των εγκλημάτων πολέμου για τα γεγονότα.

Αν και δεν διασώζεται κανένα έγγραφο που να μαρτυρά το κίνητρο του Στάλιν για την απόφαση της μαζικής εκτέλεσης των κρατουμένων, ισχυρή θεωρείται η άποψη μεταξύ Ρώσων και Πολωνών ιστορικών πως την έλαβε, έστω εν μέρει, διότι συνιστούσαν μια ελίτ μελλοντικών ηγετών υπέρ μιας ανεξάρτητης Πολωνίας! (https://el.wikipedia.org/

--------------------------------------------

 

 

ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ με το πνεύμα της επιστολής προς τον Στ. Κοντονή που έστειλε ως απάντηση ο Εσθονός ομόλογός του. Διβάστε την (30-8-2017)

 

Αναλυτικά, η επιστολή-απάντηση (30-8-17)

[http://www.protothema.gr] του Εσθονού ομολόγου Ούρμας Ρεϊνσάλου στον Στ. Κοντονή αναφέρει:

 


«Αγαπητέ Σταύρο, λυπάμαι για την απόφασή σου, αλλά εκτιμώ την εξήγησή σου για την άρνηση να παραστείς και μπορώ να εκθέσω τα επιχειρήματά μου για τη διαφωνία μου σχετικά με τους λόγους που αναφέρεις ότι σε οδήγησαν να μην παραστείς.

Δεν θα ήθελα να μπω σε μια συζήτηση για την αποτίμηση της ευρωπαϊκής ιστορίας του 20ου αιώνα, η οποία έχει ήδη γίνει. Είμαστε πολιτικοί και η δουλειά μας είναι να προστατεύουμε αξίες και αρχές. Οι αξίες μας είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και η τήρηση των νόμων και δεν βλέπω εναλλακτική σε αυτά. Γι’ αυτό και είμαι αντίθετος σε όποια ιδεολογία ή πολιτική κίνηση αντιτάσσεται σ’ αυτές τις αξίες. Με αυτό το σκεπτικό, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ναζισμό, τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Όλες αυτές οι ιδεολογίες ισχυρίστηκαν ότι έχουν το δικαίωμα να καταστρέψουν έθνη και κοινωνικές ομάδες και να κρίνουν ότι άλλες είναι ανάξιες να απολαύσουν το μέλλον τους, με αποτέλεσμα να υποχρεωθούν να εκπαιδευτούν από την αρχή και να καταδικαστούν στη μιζέρια, χωρίς καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον ή να υποφέρουν στην εξορία.

Η αναγνώριση των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας πρέπει να είναι πολύ σημαντική για τους υπουργούς Δικαιοσύνης, η δουλειά των οποίων είναι να διαφυλάττουν και να υπηρετούν το νόμο και την τάξη. Αυτό είναι το καθήκον μας, ανεξαρτήτως των λόγων για τους οποίους έγιναν αυτά τα εγκλήματα ή το ποια είναι τα θύματά τους.

Η μοίρα των δύο χωρών μας ήταν διαφορετική στον 20ο αιώνα. Στην Εσθονία, δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να ξέρεις τι έγινε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Η Εσθονία, όμως, υπέφερε από δύο διαφορετικές κατοχές: τη ναζιστική κατοχή και τη σοβιετική κατοχή, η οποία κράτησε έως το 1991. Με την εμπειρία της χώρας μου, διαφωνώ κάθετα μαζί σου ότι ο κομμουνισμός είχε και θετικές πλευρές. Ενώ είναι αλήθεια ότι ο Κόκκινος Στρατός έπαιξε σημαντικό ρόλο στην νίκη των Συμμάχων κατά των ναζιστικών δυνάμεων, ο Κόκκινος Στρατός ήταν αυτός που δεν απελευθέρωσε τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και δεν επέτρεψε στους ανθρώπους τους που είχαν κατακτηθεί από τους ναζί να διαμορφώσουν τη μοίρα τους. Αυτό δεν έγινε ποτέ ούτε στο Ταλίν ούτε στο Ανατολικό Βερολίνο. Ο Εμφύλιος στην Ελλάδα τελείωσε το 1949 και την ίδια χρονιά οι κομμουνιστές εξόρισαν από τη χώρα τους το 2% των Εσθονών αγροτών, επειδή δεν δέχθηκαν να συμμορφωθούν με το κομμουνιστικό καθεστώς ιδιοκτησίας και παραγωγής, δηλαδή τις κολλεκτίβες. Επιπλέον, χιλιάδες Εσθονοί εστάλησαν στα γκουλάγκ, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν και αυτά συνεχίστηκαν στη δεκαετία του ’50. Και μολονότι ο θάνατος του Στάλιν επέτρεψε σε πολλούς από αυτούς να γυρίσουν στην πατρίδα τους, αυτό δεν σημαίνει ότι ο κομμουνισμός έγινε ανθρώπινος. Μπορεί να είμαι 40 χρονών, αλλά έχω εκπαιδευτεί στο σοβιετικό καθεστώς. Και μία από τις θεμελιώδεις και αυτονόητες αρχές της ΕΕ, η ατομική ιδιοκτησία και το ελεύθερο επιχειρείν, απαγορεύονταν από τη Σοβιετική Ένωση και ήταν εγκλήματα.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία και σεβασμός των νόμων στην κομμουνιστική ιδεολογία. Ξέρουμε ότι αυτό επιχειρήθηκε παντού, εκτός από την Αυστραλία. Οδήγησε πάντοτε σε ανυπέρβλητες οικονομικές καταστροφές και καταπάτηση των νόμων. Και υπάρχουν χώρες όπου το τίμημα του κομμουνισμού ήταν χιλιάδες χαμένες ζωές. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί ξανά.

Στην ελευθερία και τη δημοκρατία, καθένας έχει το δικαίωμα στις θρησκευτικές και πολιτικές του απόψεις, αλλά πρέπει να καταδικάσουμε όλες τις προσπάθειες ή πράξεις να καταστραφούν λαοί ή κοινωνικές ομάδες. Από σεβασμό στα αθώα θύματα, δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις. Δεν έχει καμία διαφορά για ένα θύμα εάν έχει δολοφονηθεί στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος της Άριας φυλής ή επειδή ανήκει σε μια κοινωνική τάξη που δεν έχει θέση στην κομμουνιστική κοινωνία. Πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε όλα τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και των αυταρχικών δικτατοριών, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει αποφασίσει σε ψήφισμά του στις 2 Απριλίου 2009. Αυτό το ψήφισμα ήταν η βάση της εκδήλωσης στη μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, την περασμένη εβδομάδα στο Ταλίν».

 

 

 

 

 

 


Σχολιάστε