"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δυο ποιήματα του Γ. Μανουσάκη [1933-2008]

 

 

 

 

 

Από τη συλλογή ΤΡΙΓΛΥΦΟ

 

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 

θ

 

Κάποτε ἤσουν ἡ περίκλειστη κι ἡ ἀβυθομέτρητη.

 

Τώρα ἄνοιξες σὰ ρόδο στὴν ἀνασεμιὰ τοῦ Μάη.

Τὸ φῶς σὲ καταυγάζει κι ἐσὺ ἀφήνεσαι

προσηνὴς στὴ φιλότητά μου κι ἐνδόσιμη.

 

Τώρα δὲ μοῦ εἶσαι ἡ ἄγνωστη κι ἡ ξένη.

 

Ἦρθε πιὰ ἡ ὥρα νὰ σ’ ὀνοματίσω.

σὲ λέω Φοίβη γιατί φώτισες τὶς νύχτες μου

σὲ λέω Μυρσίνη γιατὶ εὐώδιασες τὸν ὕπνο μου

σὲ λέω Αὐγὴ γιατί δρόσισες τὴν ἔρημό μου

σὲ λέω Ἀγάπη.

 

 


 

 

Από τη συλλογή ΧΩΡΟΙ ΑΝΑΠΝΟΗΣ, Πρόσπερος 1988

 

 

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

 

Ι

 

Ἡ φωνή σου εἶναι μιὰ μουσική.

Μὲ παρασύρουν οἱ τόνοι της·

Κάθομαι καὶ παρακολουθῶ πῶς ἀνεβαίνουνε

καὶ κατεβαίνουν, τὸ μελωδικὸ κουδούνισμα

κάποιου σύμφώνου ποὺ ἀπόμεινε

πίσω ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν λόγων

καὶ ἠχεῖ μόνο του τόσο γλυκὰ

σὰν καμπανούλα ἀπὸ κρύσταλλο.

 

Μὲ ρωτᾶς κάτι καὶ τὰ χάνω·

δὲν ἄκουγα τί ἔλεγες.

Μεθοῦσα μὲ τὴ μουσικὴ τῆς φωνῆς σου.

 


Σχολιάστε