"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η κακοδαιμονία μας (σχόλια, Χ.Ν., 24-8-17)

 

 

 

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Ο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ!

 

ΚΑΠΟΤΕ λέγαμε πως ο Αύγουστος είναι ο πιο ήρεμος και γλυκός μήνας του χρόνου. «Αύγουστε καλέ μου μήνα, νά’ σουν δυο φορές το χρόνο», ο λαϊκός χαρακτηρισμός του. Και έτσι περίπου ήταν…

 

ΣΗΜΕΡΑ, δεν είναι καθόλου έτσι. Όσο κι αν κρατάει ακόμη μερικά κατάλοιπα «καλοσύνης», οι μνημονιακός Αύγουστοι είναι πια από τους σκληρότερους μήνες της ζωής μας: φόροι επί φόρων, Εν.φ.ι.α, ανεργία, μετανάστευση νεανικών γερών μυαλών, προσφυγικό, καύσωνες, τροχαία με θύματα νέους, εγκληματικότητα κ.λπ. Και κυρίως διάψευση προσδοκιών δεκαετιών.

 

ΠΟΛΛΟΙ δεν διστάζουν να μιλήσουν ακόμη και για «μελαγχολία του Αυγούστου» κάτι που, πριν μόλις λίγα χρόνια, θα ήταν αδιανόητο! Πρόκειται για μια μελαγχολία που δεν έχει να κάνει μόνο με τη σωρεία κακών ειδήσεων από όλο τον πλανήτη, αλλά και με τη μετάλλαξη του Αυγούστου σε μήνα σοβαρών καθημερινών γεγονότων.

 

ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κλίμακα, «η μελαγχολία του Αυγούστου είναι κάτι σαν τη μελαγχολία του απογεύματος της Κυριακής, η οποία, όμως, εν προκειμένω, κρατά για ένα μήνα»! Τα παραπάνω δήλωσε ο διευθυντής ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Γουέστσεστερ Στίβεν Φερνάντο μιλώντας πρόσφατα στο New York Magazine. Μάλιστα, όπως λέγεται, υπάρχει και ιατρική εξήγηση του φαινομένου. Αυτό που αποκαλείται μελαγχολία του Αυγούστου δεν είναι παρά μια εποχική συναισθηματική διαταραχή.

 

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η μεταβατική περίοδος που ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο, φέρνει μαζί της συναισθηματικές αλλαγές καθώς και συμπεριφορικές. Ήδη είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιό μας την επιθετικότητα που απλώνεται ολοένα και σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα. Η «νέα εγκληματικότητα» είναι τόσο κοντινή μας, η ανασφάλεια είναι τόσο πια δεδομένη, που κανείς μας δεν γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. Για όλο τον κόσμο.

 

ΑΛΛΟΙ καιροί, κλιματικές καταστροφικές αλλαγές, ανίκανοι και στενόκαρδοι πολιτικοί ηγέτες, πληθώρα φυσικών καταστροφών… Γιατί, λοιπόν, να μη «μελαγχολήσει» κι ο Αύγουστος; (Στ.Γ.Κ.)

 

ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑ ΜΑΣ

  • «Πουθενά αλλού οι δυσκολίες δεν ήταν τόσο μεγάλες και η εθνική (δημόσια) διοίκηση τόσο αδύναμη»! (Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM, σε πρόσφατο άρθρο στην Frankfurter Allgemeine Zeitung)

ΣΤΗΝ παραπάνω διαπίστωση προέβη ο κ. Ρέγκλινγκ, αφού αντιπαρέβαλε τα παραδείγματα Ιρλανδίας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Κύπρου: εκεί τα προγράμματα προσαρμογής «ολοκληρώθηκαν με επιτυχία», ενώ για τη χώρα μας σημείωσε ότι «είναι μια ειδική περίπτωση»! Κι αυτό φυσικά αφορά τον Γαργαντούα που λέγεται «δημόσια» διοίκηση, η οποία είναι τόσο βραδύστροφη και αργοκίνητη που το πρώτο της αποτέλεσμα είναι η πλήρης απογοήτευση, απέχθεια και απελπισία κάθε ερχόμενου σε επαφή μαζί της.

ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ δυστυχώς να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, ακόμη και βαθιά χωμένοι σε μια πολύχρονη παρατεταμένη οικονομική κρίση. Παραμένουν βαθιές οι ρίζες του «πελατειακού» κράτους, βαθιά και η νοοτροπία του «ωχ!αδερφισμού» και της αδιαφορίας μας από τη στιγμή που θα εξασφαλίσουμε μια θέση στο δημόσιο.

ΚΙ ΟΜΩΣ! Αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε σαν σύνολο  σε μια ευνομούμενη πολιτεία, θα πρέπει να αποδεχτούμε τα αυτονόητα. Δηλαδή, την αξιοκρατία παντού, τη νομιμότητα παντού, την αυστηρή εφαρμογή των νόμων απέναντι σε όλους, τη διαφάνεια των προσλήψεων, τον έλεγχο, την αξιολόγηση κ.λπ.

ΑΛΛΑ, ποιο κόμμα στην Ελλάδα θα είχε το θάρρος να προβεί σε κάτι τέτοιο; Θα το θεωρούσε καθαρή πολιτική «αυτοκτονία», αφού τότε τέρμα το πελατειακό κράτος (που συντηρεί τον κομματισμό στη χώρα), τέρμα και τα ρουσφέτια που «δένουν» πολιτες και βουλευτές!

… ΠΑΡ΄ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ιδιαίτερα σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικές νησίδες αισιοδοξίας για αλλαγή νοοτροπίας. Μπορεί τα καλύτερα μυαλά να φεύγουν έξω μη αντέχοντας το περιβάλλον της μιζέριας και της μετριότητας που καλλιεργείται, όμως υπάρχουν και οι άλλοι νέοι που δέχονται σε εθελοντική βάση να προσφέρουν τις γνώσεις τους παντού.

 

ΕΤΣΙ, νεαροί επιστήμονες εργάζονται τα καλοκαίρια σε εθελοντική βάση, σε φορείς που είτε είναι απομακρυσμένοι και απρόσιτοι (ιατρική περίθαλψη), είτε έχουν τρομακτική έλλειψη προσωπικού (Αρχεία), είτε απλά για να γεμίσουν με δημιουργικότητα και πείρα επαγγέλματος τη νεανική ζωή τους. Πριν μπουν στον επαγγελματικό στίβο. Είναι μια ανάσα ελπίδας για το μέλλον… (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε