"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αριστερόστροφη μελαγχολία (Χ.ν., 15-8-17)

 

 

 

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

•    «Σου είπα:  – Λύγισα.

Και είπες: – Μη θλίβεσαι.

Απογοητεύσου ήσυχα…» (Κική Δημουλά)

 

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ που μας πλήττει τελευταία διαφέρει από τη μελαγχολία της δεξιάς! Αν και μια μελαγχολία, ως παθητική κατάσταση, δεν μπορεί παρά να έχει ένα και μόνο χρώμα: το μαύρο!

 

ΕΤΣΙ, από την εθνική μελαγχολία του Γ.Α.Παπανδρέου περάσαμε σε εκείνη του Σαμαρά, τη δεξιά. Τώρα όμως, βιώνουμε τη χειρότερη από όλες τις μελαγχολίες, αφού και οι εναλλακτικές που ελπίζαμε μας σώθηκαν…

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του ΣΥΡΙΖΑ μάς έμαθε πως μια μελαγχολία αριστερο-δεξιόστροφη, δεν γίνεται να μην έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Όπως: πλήρης απογοήτευση και παντού, μη εμπιστοσυνη σε κανένα και πουθενά, διαρκής φόβος για την επομένη μέρα, άγχος για τη δυνατότητα αποπληρωμής των αυξανόμενων φόρων/λογαριασμών, αύξηση των κόκκινων δανείων, καθεστωτικές αντιλήψεις, οικογενειοκρατία…  Κι ούτε μια ελπίδα από κάπου, κι ούτε ένα σημάδι βελτίωσης της παρατεταμένης μιζέριας. Αντίθετα, διαπιστώνουμε συνεχή επικυριαρχία «αριστερών» ιδεοληψιών.

 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ, αν εξετάσει κανείς την «αριστερή» μελαγχολία που έχει απλωθεί στην κοινωνία, αυτή δικαιολογείται από το γεγονός ότι, όντας συνδεδεμένη με ελπιδοφόρους αγώνες, διαψεύδεται συνεχώς. Οπότε είναι φυσικό να είναι και βαθύτερη! Ανέκαθεν οι «επαναστάσεις», όσο καλές κι αν είναι στη θεωρία, παραμένουν αδύναμες στην εφαρμογή τους! Το αποτέλεσμά τους αποδεικνύει ότι έχουν  ένα και μοναδικό σκοπό: απλά την αλλαγή «χεριών» εξουσίας. Μέχρι εκεί. Η κατάρρευση του κομμουνισμού (1989) έθαψε αφενός το απλουστευτικό όραμα μιας αέναης «σοσιαλιστικής» ανάπτυξης και προόδου, αφετέρου κατέρριψε τις «ηρωικές» αφηγήσεις περί ενός νέου υγιούς, «ηθικού» και ρωμαλέου κόσμου! Που δεν ήλθε ποτέ, κι ας πέρασε ένας ολόκληρος αιώνας!

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οι ανθρώπινες αδυναμίες κατά την ενάσκηση της εξουσίας είναι σαν τις κεφαλές της λερναίας Ύδρας. Δεν τελειώνουν ποτέ, όσες κι αν κόψουμε. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι που ασκούν σήμερα «αριστερή» εξουσία, πέφτουν στα ίδια παγιδευτικά σφάλματα που κατηγορούσαν τους άλλους, τους  αστούς: νεποτισμός, καθεστωτική νοοτροπία, γάντζωμα με κάθε τίμημα στην καρέκλα, δημιουργία κομματικής γραφειοκρατίας, άλωση δημόσιου και υπηρεσιών, αλλαγή ή διάβρωση θεσμών. Όλα σύμφωνα με τις «αριστερές» αρχές και χωρίς καμιά διαβούλευση! Ακόμη και υποταγή ή καθυπόταξη των άλλων εξουσιών επιχειρείται. Τα βιώνουμε αυτά εμφανώς και εντόνως στην Ελλάδα των «αριστερών» μνημονίων! (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

H ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

ΣΤΑ μισά του Αυγούστου, σοφά οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, θέσπισαν τη γιορτή της Παναγίας. Το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού, όπως συνήθως λέγεται ο Δεκπενταύγουστος, αποτελεί μια ανάσα δροσιάς, χαλάρωσης, συναπαντήματος με τους «θερινούς» φίλους και γνωστούς. Με την ψυχή να αναζητά την ελπίδα πια στα ουράνια. Με την παραδοσιακή θρησκευτική κατάνυξη, προστρέχουμε στα αμέτρητα προσκυνήματα της Μεγαλόχαρης παντού στην Κρήτη. Εκεί θα ακούσουμε τα θαυμάσια εγκώμια για την Κοίμηση Της, θα παρακολουθήσουμε τη λιτάνευση των εικόνων της, θα Την ικετεύσουμε να κάνει το θαύμα της.

 

 

ΣΤΑ Χανιά οι ονομαστότερες καλοκαιρινές Παναγίες είναι αυτές της Χρυσοσκαλίτισσας και της Οδηγήτριας στη Γωνιά Κολυμβαρίου. Η Παναγία η Χρυσοσκαλίτισσα, 76 χλμ νοτιοδυτικά των Χανίων, χτισμένη σε ψηλό βράχο, σε καλεί να ανηφορίσεις για λίγο και να ανεβείς μερικά σκαλιά. Λέγεται πως το τελευταίο της σκαλί ήταν από χρυσό (εξ ου και το όνομά της). Πριν μπεις να προσκυνήσεις την εικόνα Της, σου προσφέρεται μια ανεπανάληπτη θέα. Ειδικά όταν δύει ο ήλιος στο Λιβυκό πέλαγος… Στο δε Μοναστήρι της Γωνιάς Κολυμβαρίου -από τα σημαντικότερα της Κρήτης- το τελετουργικό της ημέρας είναι πολύ εντυπωσιακό. Κατά χιλιάδες ο κόσμος συρρέει στο μοναστήρι, για να ανάψει ένα κερί στην «Οδηγήτρια» ζωής. Να προσευχηθεί και να αιτηθεί την αρωγή Της σε αυτή τη δύσκολη καμπή της ζωής. Και φυσικά να ευχηθεί να δώσει φώτιση σε αυτούς που κρατούν τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους. (Στ.Γ.Κ.)

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

Ώστε επειδή «Και οι προηγούμενοι τα ίδια έκαναν», για ποιο λόγο να μη δούμε και τον πατέρα του υπουργού Ψηφιακής πολιτικής Επικοινωνιών και Ενημέρωσης Νίκου Παππά, να μη διαφεντεύει τον ΟΑΣΘ Θεσσαλονίκης;

 

Εντάξει, είπαμε μια κουβέντα για κάποιο «ηθικό πλεονέκτημα», αλλά αυτό μάλλον αφορά τους ψηφοφόρους της κυβέρνησης, όχι την ίδια την κυβέρνηση! Όσο για τη διαφορά από τους «προηγούμενους», αυτή μάλλον βρίσκεται στη φορά του νεποτισμού: εκείνοι ευνοούσαν τα «παιδιά» τους, ενώ οι Συριζαίοι ευνοούν, θείους, συγγενείς και πατεράδες! Πρόοδος κι αυτή, αλλά αντίστροφη!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ


Σχολιάστε