"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κυνισμός και πολιτική (Χ.Ν., 6-6-17)

 

 

 

 

ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΝΑ από τα κύρια χαρακτηριστικά άσκησης εξουσίας είναι ο κυνισμός. Ο κυνικός πολιτικός, το βλέπουμε στη συμπεριφορά των ισχυρών του κόσμου (Τραμπ, Σόιμπλε, ΔΝΤ κ.λπ.) είναι ωμός, σκληρός και αυταρχικός με το συνομιλητή του…Πιο απλά, κυνικός είναι ο πολιτικός που περιφρονεί τους αποδεκτούς κανόνες ευπρέπειας και ηθικής στην πολιτική, που όμως έχει απαίτηση να ακολουθούν οι άλλοι απέναντί του!

 

ΝΑ ένας λόγος που αναγκάζει τους καθώς πρέπει πολίτες να μην ασχολούνται με την πολιτική. Διότι, ένας ορθολογικά σκεπτόμενος πολίτης, έχοντας συναισθήματα αλληλεγγύης μέσα του, αγαπώντας τη νομιμότητα και σεβόμενος το δίκαιο, είναι αδύνατο να ακολουθήσει «γραμμές» εκτός της συνείδησής του. Δέστε μόνο τι γίνεται με τα –και- «αριστερά»  μνημόνια: η φιλοδοξία και μόνο του κυβερνάν, αλλά και η διατήρηση του θώκου είναι ικανά να καταστήσουν τη χώρα απόλυτο υποχείριο των δανειστών.

 

ΠΙΟ παλιά, τότε που δεν υπήρχαν έντονα πάθη, οι πολιτικοί «κατέβαιναν» στον κόσμο, αφουγκράζονταν τα προβλήματά του, δούλευαν, έπρατταν. Τώρα αυτό που κυριαρχεί είναι το ψεύδος επί ψεύδους στα ΜΜΕ και η συνεχής «εξήγηση» -χωρίς καν να τους ζητείται- για ποιο λόγο δεν έκαναν αυτά που υποσχέθηκαν!

 

ΓΙΑ τους σημερινούς πολιτικούς-και όχι μόνο- των δημοκρατιών της Δύσης, εμείς οι πολίτες έχουμε μόνο μια χρήσιμη ιδιότητα: αυτήν του ψηφοφόρου. Για να υποκλέψουν δε την ψήφο μας, όλα τα κόμματα μετέρχονται τα πάντα: από την ακατάσχετη ψευδολογία, κινδυνολογία, διαπλοκολογία και κομπορρημοσύνη, μέχρι τη χαλιναγώγηση (για να μη πούμε υποταγή) των ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης.

 

ΤΟ πως λειτουργούμε σήμερα ως «δημοκρατίες», μας πάει πίσω στην  πριν από αιώνες republica romana! Είναι στην εποχή της Αρχαίας Ρώμης και του Imperium Romanum (σε αντίθεση με την «αθηναϊκή -καθαρά ιδεολογική- δημοκρατία») που δημιουργήθηκαν οι διαχωρισμοί ανάμεσα στις έννοιες Εξουσία και Μάζα. Στη Ρώμη κυριάρχησε ο πρώτος λαϊκισμός («Άρτος και Θεάματα») κι ο νεποτισμός (η οικογενειοκρατία). Ο δε κυνισμός ήταν εκ των ων ουκ άνευ στο προσκήνιο, προκειμένου να επιτευχθεί η βίαιη διαδοχή στην εξουσία. Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες δεν είχαν καμιά εκτίμηση στον Populus (το λαό, το πόπολο), κι αν θυμάστε, η εκλογή του επόμενου Αυτοκράτορα γινόταν πάντα με λαϊκές ιαχές και πανηγύρια.

 

ΕΠΡΕΠΕ να έλθει η  Γαλλική Επανάσταση (1789) για να δώσει υπόσταση στη μεσαία τάξη που έκτοτε είναι και το ζητούμενο για κάθε «δημοκρατικά εκλεγμένη» κυβέρνηση. Όμως, ο κυνισμός παραμένει ατού και στη σύγχρονη πολιτική: με οποιαδήποτε ιδεολογία και οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα. Αποτελεί μαζί με τον λαϊκισμό, την «ψυχή» ανόδου στην εξουσία. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 

MEΓΑΛΕΙΟ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ (Μανώλης Γλέζος)

 

Μεγαλείο ψυχής και πολιτικό ήθος διαπιστώσαμε από πλευράς Μανώλη Γλέζου την ημέρα του θανάτου του Κ. Μητσοτάκη (30/5). Μια από τις εμβληματικότερες μεταπολεμικές προσωπικότητες ταυτισμένη με την εθνική αντίσταση, ο γηραιός αλλά ακμαίος Μανώλης Γλέζος, κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, επισκέφθηκε το σπίτι του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη! Ήθελε, αυτός ένας ιδεολογικός -αλλά πλατιά και φωτισμένα σκεπτόμενος- αντίπαλος, να τιμήσει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ανήμερα μάλιστα της επετείου που ο ίδιος μαζί με τον Απόστολο Σάντα είχαν κατεβάσει το 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη. Το πιο συγκινητικό είναι ότι ο ίδιος παρέδωσε ένα γράμμα στην οικογένεια Μητσοτάκη, το οποίο ξεκινούσε με ένα απόσπασμα από την Ομήρου Ιλιάδα Ι, 63-64 (έκδ. Οξφόρδης) που λέει για τον εμφύλιο: «αφρήτωρ αθέμιστος ανέστιος έστιν εκείνος ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (άσογος, παράνομος και άπατρις είναι αυτός που τον άγριο εμφύλιο πόλεμο αγαπά).

 

 

Στο γράμμα αυτό ο Μανώλης Γλέζος σημείωνε: «Πιστός στο αξίωμα αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξεν ο πρωτουργός να αποφευχθεί και να μην υπάρξει εμφύλιος πόλεμος στην Κρήτη, στη διάρκεια της Κατοχής. Oποια αντίθεση και αν έχεις μαζί του, οφείλεις να του το αναγνωρίσεις. Γνωρίστηκα μαζί του το 1953 και υπήρξαν διαφορετικές οι απόψεις μας για το πολιτικό γίγνεσθαι. Η διαφορά, όμως, αυτή δεν υπήρξε να γίνουμε οχτροί. Η χούντα στις 21 Απριλίου 1967 μας ξαναντάμωσε στον ίδιο θάλαμο στο Γουδή και μετά στο Πικέρμι. Γνωστή η ιστορία που έχουμε από κοινού δημοσιοποιήσει».

 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή στην πολιτική από το να σε αναγνωρίζει ο ιδεολογικός σου αντίπαλος καταθέτοντας το σεβασμό και την εκτίμησή του στο πρόσωπο σου για ό,τι έπραξες: για τη συμφιλίωση του λαού ή τη γαλήνη των παθών… (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε