"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

«Παιδόπολη “Καλή Παναγιά”-Εκεί που η ιστορία συνάντησε τα παιδιά» (από την κα Αντωνία Χαρίση, 2017)

 

 

[Η κα ΧΑΡΙΣΗ Αντωνία, εκπ/κός,  δρ της Παιδαγωγικής με εξειδίκευση στην Ιστορία της Εκπ/σης, ιστοριοδίφης/εραστής της τοπικής ιστορίας της Ημαθίας, μας χάρισε ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο  που αναφέρεται σε ένα  αγαπημένο θέμα χιλιάδων Παιδοπολιτών: στην ιστόρία της Παιδόπολης "Καλή Παναγιά" στη Βέροια. Πρόκειται για μια εξαιρετικά εμπεριστατωμένη έρευνα και μελέτη, σπάνια στο είδος της, χορταστική και εύγλωττη στην αφήγησή της.

Της γράψαμε την παρακάτω ευχαριστήρια επιστολή]:

 

Αγαπητή κα Χαρίση,

Διάβασα την πράγματι κοπιώδη εργασία/μονογραφία σας, το βιβλίο με τον επιτυχημένο τίτλο «Παιδόπολη “Καλή Παναγιά”-Εκεί που η ιστορία συνάντησε τα παιδιά», που εξέδωσε η «Εταιρεία Μελετών Ιστορίας και Πολιτισμού Ν. Ημαθίας» (2017). Αποτελεί μια απέραντη τοιχογραφία στην οποία κυριαρχούν όλα τα χρώματα (με κυρίαρχο, ας πούμε το μπλε). Aλλά και όλοι οι τόνοι, με κυρίαρχη την  αισιοδοξία.

Μελέτη άκρως ενδιαφέρουσα, πρωτότυπη στη σύλληψη και έκτασή της και απολαυστική ως ανάγνωσμα.

 

Παιδοπόλεις-xarish-2017  (βιβλίο-εξώφυλλο)

 

Δεν σας κρύβω, πλην ορισμένων αναπόφευκτων παροραμάτων, τη χαρά μου για το ότι, εκείνος ο τόπος (η Παιδόπολη «Καλή Παναγιά», «η κοιλάδα των παιδιών») που μας υποδέχτηκε στην πιο κρίσιμη φάση της ζωής μας και  παραμένει στο νου μας ως μυστική «πατρίδα»,  βρήκε, επιτέλους, τον ιστοριογράφο του.

Προσωπικά έζησα στην «Καλή Παναγιά» 4 χρόνια (1950-1954). Μικρό παιδί 8-9 χρονών ήμουν! Οπότε φαντάζεστε τι εικόνες «κουβανούσα» στην ψυχή μου από μια τραγική περίοδο της νεότερης ιστορίας μας. Μια περίοδο που, ενώ η   χώρα προσπαθούσε, μετά τον εμφύλιο, να ανατάξει τον εαυτό της, εμείς βιώναμε μια παιδική ηλικία  “ξένιαστη”, παρηγορητική, ανεκτίμητη.   Μια ηλικία απωλειών και καταλλαγής που δεν πιστεύω να την έζησαν άλλα παιδιά…

Δεν είναι διόλου εύκολο να ξεφύγεις, ως παιδί του εμφυλίου, από «ματωμένες παραστάσεις»/εφιάλτες εθνικών παθών και εγκλημάτων. (Η οικογένειά μας στο διάστημα 1944-1947 είχε 5 θύματα: τον πατέρα μου που δεν τον γνώρισα, έναν αδελφό της μάνας μου, τον παππού και τη γιαγιά μου, με τη μικρή τους κόρη τη 16χρονη Μέλη μας). Δεν μιλώ για τις μετέπειτα «παράπλευρες απώλειες». Όλοι τους, υπήρξαν θύματα των ανταρτών. Του λεγόμενου «Δημοκρατικού» Στρατού. Έγκλημά τους; Ότι έτυχε να βρίσκονται ιδεολογικά από την «άλλη πλευρά»!

… Στο βιβλίο σας προσπαθείτε -και το καταφέρνετε αδιαμφισβήτητα- να είστε αντικειμενική με πολλά επιχειρήματα∙ να μην παρασύρεστε από συναισθήματα ή προσωπικές πεποιθήσεις ούτε από πιθανά βιώματα του δικού σας περιβάλλοντος.

Αν υπάρχει μια βασική αρετή του βιβλίου σας, αυτή είναι ότι χρησιμοποιείτε ισόρροπα τις μαρτυρίες των παιδιών («αριστερών» και «δεξιών») και του προσωπικού, που έζησαν στην «Καλή Παναγιά», με τις άλλες βιβλιογραφικές αναφορές στο ίδιο θέμα. Ομολογουμένως, αποδεικνύεται πολύ δύσκολη η έρευνά σας, από τη στιγμή που έχουν απωλεσθεί βασικά αρχεία της Παιδόπολης «Καλή Παναγιά». Οπότε είστε προσεκτικότερη στις μαρτυρίες που καταθέτετε και εξονυχιστική στην έρευνά σας. Έτσι, η επιμονή και η μεθοδολογία που χρησιμοποιείτε καθώς και η διάταξη της ύλης, δίνουν μια πλήρη- ή σχεδόν πλήρη- εικόνα μιας απίθανης περιόδου της ζωής τουλάχιστον 3.000 παιδιών του εμφυλίου. Κι αυτό είναι που μετράει ως ιστορία και αλήθεια.

Η θητεία μας στις Παιδοπόλεις, παρά τα αντίθετα διαθρυλούμενα, μας παρείχε πλην των άλλων εφοδίων που αναφέρονται από τις μαρτυρίες σας, την αυτάρκεια στη διαχείρηση του εαυτού μας (συναισθήματα-αυτοπειθαρχία) και την ολιγάρκεια απέναντι στη ζωή (γάμος-κοινωνία-οικονομία). Έτσι, το μεν πρώτο μάς βοήθησε να ξεπεράσουμε τη δύσκολη δοκιμασία του στρατού, το δε δεύτερο να αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα την οικονομική κρίση που μας μαστίζει εδώ και χρόνια…

Σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ κα Χαρίση, γιατί δώσατε ζωή και υπόσταση σε μια «περίπου» χαμένη υπόθεση μιας γενιάς, τη στιγμή που και οι ζωντανές μαρτυρίες εκείνης της περιόδου λιγοστεύουν επικίνδυνα.

Να είστε πάντα καλά, να υπηρετείτε την ιστορική αλήθεια …

 

Υ.Γ. Αν μου επιτρέπετε, την παραπάνω επιστολή, να τη χρησιμοποιήσω και ως απλή παρουσίαση του βιβλίου σας στην ιστοσελίδα μου.  Αυτό θα έδινε χαρά σε πολλούς αναγνώστες παιδοπολίτες (Στ.Γ.Κ.)

Χανιά, 6/6/17

www.stcloris.gr

 

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ -φωτο Τεκτονίδου Στ.- Στ.Γ.Κ. (φωτό)


Εικόνες από την παρουσίαση του βιβλίου της κας ΧΑΡΙΣΗ στην παιδόπολη «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» την 30-4-17 (Κυριακή των Μυροφόρων και πλαισιωμένη από Παιδοπολίτες)

Για περισσότερες πληροφορίες για την κα Χαρίση και το έργο της στην ιστοσελίδα της στο https://www.facebook.com/xarisi.antonia:

 

1.-


 

 

 

2.- Στη φωτογραφία, εκτός από την κα Χαρίση (στο κέντρο με το βιβλίο της), βρίσκονται οι παλιοί Παιδοπολίτες της «Καλής Παναγιάς», Λέων Γερασίμου, Παύλος Παυλίδης και Αρ. Καραβασίλης.

 

 

3.-

 



2 Σχόλια

  1. Φίλε, Σταύρο, σήμερα άνοιξα τελικά »Τα παιδοπολίτικά » σου και να διαβάσω την επιστολή σου στην Κα Χαρίση, από την πλευρά μου της είπα »ενα μεγάλο μπράβο γιά την συγγραφή του βιβλίου, που περιλαμβάνει όλη την ιστορία της Παιδοπόλεως ΄΄Καλή Παναγιά ΄΄αρχής γενομένης από τον χώρο της. Τα γραφόμενά της είναι μιά πραγματικότητα που γιά μένα δεν αμφισβητείται καθόλου. Ειναι ένα πολύ καλό ιστορικό αφήγημα σε μια αμφισβητούμενη εποχή. Ενα μπράβο σε σένα διά την ευχαριστήρια επιστολή, ο τρόπος της γραφίδας σου αντανακλά και τα δικά μου αισθήματα. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση σε διαβάζω.

  2. Αγαπητέ μου Λέων,

    Ένα μικρό «ευχαριστώ» που γράφω παραπάνω, για μια πραγματικά μεγάλη προσπάθεια ανάδειξης ενός σχεδόν χαμένου κόσμου, του κόσμου της παιδικής μας ηλικίας, από μια γυναίκα-ερευνήτρια, την κα Αντωνία Χαρίση, είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε.

    Το βιβλίο «Παιδόπολη “Καλή Παναγιά”-Εκεί που η ιστορία συνάντησε τα παιδιά», αποτελεί μια «κιβωτό» όχι μόνο ενθυμημάτων και αισθημάτων, αλλά κι ενός τρόπου ζωής ανεπανάληπτης. Με τη φύση γύρω, με ανθρώπους που οι περισσότεροι πραγματικά μας νοιάζονταν, ήταν δυνατόν ποτέ, να μην βγούμε «χρήσιμοι» πολίτες για τους άλλους και «ωφέλιμοι» για μας τους ίδιους; Από όσα διαπιστώνει κανείς, με την καθημερινή επικαιρότητα, τις ιδεοληψίες για εκείνη την εποχή-αλλά και την τωρινή, τις έχουν άλλοι.

Σχολιάστε