"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Υποχρεωτική αλλαγή νοοτροπίας (σχόλια, Χ.Ν., 23-5-17)

 

 

 

 

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Η ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ

1.- ΟΙ μεγάλες αλλαγές στις κοινωνίες δεν γίνονται απότομα. Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν, αν δεν υπάρχουν ταυτόχρονα και εκείνες οι συγκυρίες που θα τις επιτρέψουν (ή θα τις επιβάλλουν) να γίνουν.

 

ΒΑΣΙΚΕΣ παράμετροι, κατά την άποψή μας, για να αλλάξει μια κοινωνία, είναι η παιδεία, η δικαιοσύνη και η οικονομία. Έτσι,

- Μια βαθιά και παρατεταμένη οικονομική κρίση –όπως αυτή που ζούμε στη χώρα- επιβάλλει βίαιες προσαρμογές στον τρόπο ζωής και την αξιολόγησή της. Η «ζωή» σήμερα δεν είναι ζωή, αλλά απλή επιβίωση.

- Σε μια τέτοια περίπτωση και η δικαιοσύνη αποδεικνύεται ανήμπορη, εφόσον τα στελέχη της εξαθλιώνονται οικονομικά ή εξαρτώνται «ιδεολογικά» από τους εκάστοτε κυβερνώντες.

-Η Παιδεία (εκπ/ση και τρόπος ζωής) κατά την άποψή μας είναι ο βασικότερος συντελεστής προσαρμογής ή απαλλαγής από μια κατάσταση. Στην Ελλάδα -ακόμη και τώρα- όποιος ελέγχει την παιδεία, ελέγχει το παρόν και το μέλλον μιας χώρας. Είναι ο χώρος που προσφέρεται για πολύ λαϊκισμό και ιδεολογικοκοινωνικές αναστατώσεις…

 

ΒΕΒΑΙΑ, η μεγάλη αλήθεια είναι ότι ο κόσμος -γενικά η χώρα μας- δεν πρόκειται να αλλάξει όσο δεν αλλάζει το άτομο, εμείς. Και για να αλλάξει το άτομο, το πρώτο που απαιτείται είναι μια σοβαρή, ανεξάρτητη από ιδεοληψίες, καιροσκοπισμούς, κομματισμούς και «ραγιαδίστικες» νοοτροπίες, Παιδεία. Ποιος λησμονεί το περίφημο, «Πάρε, παιδί μου, το χαρτί και μη σε νοιάζει για τα υπόλοιπα!», ή  το σημειολογικό, «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ…;». Φράσεις που λέγονταν από γονείς και αυτόκλητες «προσωπικότητες» μεταπολιτευτικά που πόνταραν σε γνωριμίες και κομματικά μέσα!

 

2.- ΟΣΟ συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως τα πράγματα θα επανέλθουν στην προ κρίσης εποχή, μόλις ξεφύγουμε (αν ποτέ ξεφύγουμε) από τα μνημόνια, άλλο τόσο θα δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε πόσο καταστροφικό είναι κάτι τέτοιο! Όσο οι έννοιες της ατομικής ή οικογενειακής αυτάρκειας είναι ακόμη απεχθείς για πολλούς, υπέρ μιας εύκολης και δίχως μόχθο «δάνειας» ζωής, θα είμαστε συνεχώς υποχείρια των κάθε είδους αγορών και εκμεταλλεύσεων. Και όσο η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η αξιοκρατία, το γενικό δίκαιο, η δημοκρατία, το δικαίωμα του άλλου κ.λπ. μας φαίνονται «ξένες» έννοιες, θα βιώνουμε κρίσεις ατέλειωτες, αλλά και εντονότερη απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

 

Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ μας με τους άλλους, μια και ζούμε σε κοινωνία ανθρώπων, προϋποθέτει πρώτ’ απ’ όλα την αποδοχή του εαυτού μας. Ανέκαθεν πιστεύαμε πως αυτός που τα έχει καλά με τον εαυτό του (ανεξάρτητα από εξωγενείς παράγοντες), είναι πολύ εύκολο να τα έχει καλά και με τους άλλους. Αλλά και να προσαρμόζεται σε κάθε είδους επώδυνες καταστάσεις. Είναι τελικά αυτός που αλλάζοντας ο ίδιος, αλλάζει και την κοινωνία γύρω του, μη υποκείμενος σε πολιτικές σκοπιμότητες ή κομματικές παλινωδίες. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

-(οι αφίσες) Είναι ένας ακήρυκτος κι ατελειωτος πόλεμος. Δεν περιμένουμε «καλαισθησία» στο θέμα της αφισοκόλλησης, στο πού δηλαδή και στο πώς αυτή γίνεται. Είναι όμως ένα θέμα «ορατό» από όλους. Και Έλληνες και ξένους, και σε όλες τις διαστάσεις του. Αγνοούμε, αν υπάρχει νεότερος νόμος για τις αφισοκολλήσεις και πώς τον εφαρμόζει ο Δήμος. Η εικόνα πάντως του … πολυσέλιδου βιβλίου αφισών (φωτό, 1) στην είσοδο του παλιού κινηματοθέατρου Απόλλων, και σπάνια είναι και εντελώς ακαλαίσθητη. Ειδικά για τον ξένο που περνάει από μπροστά και θα αναρωτιέται τι είδους… καλλιτέχνημα είναι αυτό που βλέπει;

 

-(τα πεζοδρόμια) Η εφημερίδα γράφει και ξαναγράφει για ορισμένα πεζοδρόμια μέσα στην πόλη, που είναι τελείως απαράδεκτα. Εκτός από τη στενότητά τους, η διέλευσή τους ενέχει ένα σωρό εμπόδια και κινδύνους για τον πεζό. Όπως για παράδειγμα η Βαλαωρίτου (φωτό, 2). Κάθε σχόλιο περιττεύει, αφού η εικόνα τα λέει όλα…

 

 

(Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

Με πολύ κόπο και πολλές λεκτικές προσπάθειες η «αριστερή» συγκυβέρνηση, που υπέγραψε προχθές τη νέα «συμφωνία», αποφεύγει να την ονομάσει «νέο μνημόνιο».

 

Όμως, ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου, βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση δηλώνοντας:

«Είναι ένα είδος μνημονίου, αφού μας δεσμεύει με μέτρα και μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος»!

 

… Ναι! Είναι φορές που οι λέξεις αδυνατούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές διαστάσεις των γεγονότων ή των προθέσεών μας, όταν δεν τις χρησιμοποιούμε όπως πρέπει.

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 


Σχολιάστε