"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

La violence-Η βία (7-4-17)

 

 

 

 

 

Η ΒΙΑ

«Του κόσμου, πάντοτε όριζε η βία τα πεπρωμένα

κι απ’ τον χαμό τόσων ηρώων ανίδεων και φτωχών,

τρόπαια φρίκης το άδικο υψώνοντας περνούσε,

το ματωμένο γράφοντας τραγούδι των καιρών.


Γι’ αυτό, τα γόνατα λυγούν εδώ και η περηφάνια

σέρνει, στη λάσπη γέρνοντας, μέτωπο και καρδία,

άδω των θεών τα αγάλματα και των ηρώων , στεφάνια

το αίσχος το φορούν και πορφυρή χλαμύδα, τη σκλαβιά.


Κι όσο το ξύλο πελεκά, τη θάλασσα να πλεύσει

και τον τροχό του επινοεί στην έρημο μπροστά

ο νεος πρωτόγονος, αυτός, που πάει να ταξιδέψει

στου έναστρου δέους την άγνωστη κι άσωτη μοναξιά

κι όσο ανεβαίνει ο θόρυβος της μηχανής στα χάη,

τόσο η ψυχή, στην άβυσσο απορρίχνει τα φτερά

και σβήνουν απ’ τα μάτια μας, δακρύων κι αιμάτων λάσπη,

του ονείρου και του οράματος την άμετρη χαρά.


Ειν’ εύθραυστα όλα εδώ, ευτελή, μικρά και δίχως βάθος,

οι μεγαλόστομες ιαχές των βραχύβιων θεών,

βροχή διαττόντων, που περνά στο ανυποψίαστο σύμπαν

και που στη νύχτα των νεκρών κατρακυλά ψυχών».


[Γιωργος Λιακος (1911-1983).

(Αυτο το αριστουργηματικο ποιημα βρισκεται στη συλλογη ποιηματων Διαττοντες του Γιωργου Λιακου και ειναι  δημοσιευμενο στο ανθολογιο 2009, εκδοσεων Κωστα Βαλετα)


Σχολιάστε