"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Για τον Ελ. Βενιζέλο κατά Χρ. Γιανναρά ( σχόλια Χ.Ν., 28-2-17)

 

 

 

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΤΟΥ κ. ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

 

1.-Σ’ένα παραληρηματικό, αντιβενιζελικό άρθρο του («Καθημερινή», 12-2-17), με αφορμή το βιβλίο «Τα δυο Βήτα (Βασιλιάς-Βενιζέλος)» της κας Αθηνάς Κακούρη, ο κατά τα άλλα αξιοσέβαστος καθηγητής/αρθρογράφος κ. Χρ. Γιανναράς -αλλά όχι και για πρώτη φορά αντικρητικός -«συμπεραίνει» με προφανή προκατάληψη, τα παρακάτω:

 

«…Γι’ αυτό και δεν υπάρχει πλατεία πόλης ή χωριού χωρίς ανδριάντα του αυτουργού (σ.σ. του Ελ. Βενιζέλου) της αυτεξευτελιστικής αυτοχειρίας μας. Tο όνομά του στους κεντρικότερους δρόμους μας, στον αερολιμένα της πρωτεύουσας, ειδωλοποιημένο στα σχολικά βιβλία–σχεδόν συνώνυμος με τη δημοκρατία, ο στυγνός δικτάτορας της εφιαλτικής τριετίας 1917-1920».

 

ΔΕΝ γνωρίζουμε ποιες ιστορικές πηγές επικαλείται ο κ. καθηγητής σχετικά με την τόσο «καταστροφική» πολιτική του Ελ. Βενιζέλου. Μια ματιά όμως, στις εμβριθείς και πλήρως τεκμηριωμένες επιστημονικές μελέτες (μονογραφίες, συμπόσια, έρευνες, πρακτικά συνεδρίων κ.λπ.) του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» (Χανιά), από καταξιωμένους της επιστήμης της Ιστορίας, πιθανόν να τον έπειθε για τις επιπόλαιες (για να μη πούμε άστοχες) εκτιμήσεις του.

 

ΕΝ πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει πολιτικός που να μην έκανε σφάλματα. Και η τρομερή εκείνη εποχή (1915-1917 και 1917-1920) ήταν γεμάτη ανατροπές, νίκες και λάθη. Ο δε Ελ. Βενιζέλος είχε το θάρρος, όχι μόνο να ομολογήσει στη Βουλή, αλλά και να καταγράψει στον τάφο του την παραδοχή τους. Που δεν βλέπουμε να έχουν κάνει άλλοι πολιτικοί.

 

2.-Ο ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ, άραγε, της Ελλάδας σε έκταση και πληθυσμό επί των ημερών του Εθνάρχη, θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα, αν η χώρα κυβερνιόταν από έναν «στυγνό δικτάτορα» ή «αυτουργό της αυτοεξευτελιστικής αυτοχειρίας μας» -όπως ελαφρά τη καρδία ισχυρίζεται ο κ. Γιανναράς; Ούτε φυσικά το όνομά του ή οι ανδριάντες του θα επεβίωναν στη χώρα, αν πράγματι η ιστορία τον είχε κατατάξει στη χορεία των «στυγνών δικτατόρων», όπως τον θέλει ο κ. καθηγητής! Πολύ δε περισσότερο δεν θα εκφράζονταν με θαυμασμό οι «σόκαιροι» του Εθνάρχη ηγέτες, ή και νεότεροι πολιτικοί γι αυτόν.

 

ΟΙ ιστορικές προσωπικότητες δεν χάνουν, ούτε κερδίζουν από εμπαθή δημοσιεύματα ή δήθεν «καλοπροαίρετες» αρνητικές αποτιμήσεις που στερούνται βασικών επιχειρημάτων. Δεν μπορεί να βασίζεται κανείς σ’ένα μόνο δημοσιογραφικό βιβλίο, μάλιστα αφηγηματικό, στο οποίο υπεισέρχεται αναπόφευκτα ο υποκειμενικός παράγοντας. Ούτε ποτέ το συναίσθημα έγραψε ιστορία.

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ, καλώς ή κακώς, είναι αμείλικτη. Αποτιμά, με το πέρασμα του χρόνου και τη χρήση δίκαιων και ακλόνητων κριτήριων (ντοκουμέντων) ανθρώπους και γεγονότα. Και για τον Ελ. Βενιζέλο έχει ήδη μιλήσει. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr)

 

 

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ στην κρίση, αντί να ανακάμπτουμε. Παρόλο ότι πέρασαν 7 χρόνια (πάρα πολλά για ένα τέτοιο γεγονός), δεν βλέπουμε από πουθενά φως! Αντίθετα όλοι οι δείκτες επειδεινώνονται: φόροι επί φόρων, αδυναμία πληρωμής στοιχειωδών αναγκών, αύξηση κόκκινων δανείων, λουκέτων και μετανασταυτικών ροών στην αλλοδαπή, στέγνωμα της αγοράς, των πάντων.

 

ΤΟ χειρότερο; Η φτώχεια απειλεί ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας: το ποσοστό των νοικοκυριών που ζει σε καθεστώς φτώχειας διπλασιάστηκε! Ενώ το 2008, έτος που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, το 11,2% των Ελλήνων είχαν ελλείψεις σε βασικά αγαθά, το 2015 το ποσοστό αυτό «εκτινάχθηκε» στο 22,2%, όπως σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. Και βλέπουμε!

 

 

ΤΑ παραπάνω αποδεικνύονται από στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα(27/2) από τη στατιστική υπηρεσία της Ε.Ε. Σύμφωνα με αυτά, «η Ελλάδα είναι η τρίτη φτωχότερη χώρα-μέλος της Ε.Ε. μετά τη Βουλγαρία (34,2%) και τη Ρουμανία (22,7%)». Με τη διαφορά, βεβαίως, ότι ενώ τα ποσοστά φτώχειας των πρώην κομμουνιστικών βαλκανικών κρατών έχουν μειωθεί σημαντικά -κατά σχεδόν ένα τρίτο στην περίπτωση της Ρουμανίας- το ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα έχει διπλασιαστεί από το 2008!

 

ΕΥΤΥΧΩΣ υπάρχει η αλληλεγγύη της ελληνικής κοινωνίας προς το αδύνατο τμήμα της. Αλλά και αυτή ως πότε; Οι αντοχές μιας βαριά λαβωμένης από την κρίση κοινωνίας δεν μπορει να είναι αιώνιες. Γι αυτό απαιτείται επειγόντως μια κυβέρνηση που να δει την πραγματικότητα όπως είναι, όχι με φακούς διεθνιστικούς και ιδεοληπτικούς. Επειδή, η πραγματικότητα, δυστυχώς, υποσκελίζει τα δήθεν «πανευρωπαϊκά αριστερά» οράματα ορισμένων ημέτερων, αφήνοντας μόνο ερείπια πίσω της… (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε