"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Veto-printemps 2011

Το «veto» της Άνοιξης… (7/4/08)

  • «…Κι εσύ πλανεύτρα Άνοιξη/μέρα τη μέρα φτάνεις

Ηδύ το φως σου/γλυκασμός σε «ζώντες και νεκρούς» (1)

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ που, αυτές τις μέρες, ανοίγω το παράθυρό μου, αγναντεύω για λίγο τις χιονισμένες βουνοκορφές των Λευκών Ορέων. Προμηνύουν άλλη μια μέρα όμορφη, χαρά Θεού, δώρο κι ευλογία της φύσης. Κάτω, στο μικρό κήπο της πολυκατοικίας, οι δυο βαρυφορτωμένες νεραντζολεμονιές του Νικολή και τα πολλά τριαντάφυλλα είναι έτοιμα να «εκραγούν». Έχουν πιάσει «φλύαρη» κουβέντα μεταξύ τους. Χαμογελούν ευφρόσυνα! Σού σιγοψιθυρίζουν: «Φίλε, η ζωή είναι εδώ! Βάλε βέτο στα προβλήματά σου»… Να, κι οι προπομποί της Άνοιξης: οι μυστικές οσμές των λεμονανθών που αναδίδει όλη η πόλη…

… ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΙ, λοιπόν πως η ζωή, και με τα μύρια βάσανά της, είναι πιο απλή και πιο γλυκιά απ΄ όσο τη φανταζόμαστε. Και πιο σύντομη απ΄ όσο θα θέλαμε να διαρκέσει. Πως αυτό που αξίζει τελικά, είναι μια καλή υγεία, λίγοι φίλοι μπιστικοί, να κάνουμε τα πράγματα που μας αρέσουν και μια καλή διάθεση απέναντι σε όλα και σε όλους.

***

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως σοφά ο ΟΗΕ καθιέρωσε ως «Παγκόσμια Ημέρα της Υγείας» (2) αυτή τη μέρα (7/4): η Άνοιξη αναδεύεται ερωτικά κι «αργοξυπνάει»  απλώνοντας σιγά-σιγά την ομορφιά της πάνω στη γη. Ο καιρός καλοσυνεύει, οι μέρες γίνονται φωτεινές, οι δρόμοι των Χανιών γεμίζουν «χελιδόνια» (μαθητές/εκδρομείς σχολείων) που «τιτιβίζουν» όλο ζωντάνια δίνοντας πρόσχαρο τόνο στην πόλη. Οι άνθρωποι μερώνουν…

ΟΙ ΠΡΩΙΝΟΙ ψίθυροι της Άνοιξης και το νωχελικό ξύπνημα του σώματός της δεν μας υπενθυμίζουν, άραγε, πως ό, τι ακριβότερο έχουμε κι εμείς είναι το σώμα και το πνεύμα μας; Ότι είναι η υγεία που μας χαρίζει τη χαρά της απόλαυσης της ζωής, την έννοια του υπάρχειν, όπως τόσο όμορφα το λέει η Χανιώτισσα ποιήτρια (3):

«Ας ήταν να μπορούσα

να σε δω να ξεπροβάλεις

και να μου πεις είμαι

η ζωή. Σε καρτερώ

να μην αργήσεις

στην άνοιξη που έρχεται

κι είναι με φως ολόλαμπρο

γεμάτη την πόρτα να χτυπήσεις

της ψυχής μου

και να μου πεις

ανάσανε σου΄ φερα φως

και χρώμα γαλανό

σου΄ φερα την ασπράδα

των χιονισμένων βουνών

σου΄φερα φως εξ ουρανού

σου΄φερα τη γαλήνη του πελάγου

νιώσε το λυτρωμό

μην αρνηθείς τ΄απλά

και τα ωραία της ζωής

νιώσε βαθειά την ευτυχία!»

ΕΙΝΑΙ στο χέρι μας να πάρουμε απόφαση, με το πρώτο «φως εξ ουρανού», αν θα είμαστε ευδιάθετοι ή κακοδιάθετοι, ευχάριστοι ή δυσάρεστοι απέναντι στους άλλους. Ναι! Η καλή μέρα γεννιέται, όταν μπροστά στον καθρέφτη αποφασίσουμε να «φορέσουμε» το καλύτερο πρόσωπό μας: αυτό που εμείς μεν δεν θα ξαναδούμε όλη τη μέρα, θα το βλέπουν όμως, συνεχώς οι άλλοι. Αν πάρουμε μαζί μας το χαμόγελό-κι η Άνοιξη «φέρνει» χαμόγελα-τότε η μέρα μας θα πάει καλά…

***

ΕΙΝΑΙ θέμα ιδιοσυγκρασίας η στάση που θα κρατήσουμε εμείς απέναντι στον εαυτό μας κι απέναντι στους άλλους:

Η μέρα μου θα πάει καλά-σύμφωνα με ένα ωραίο γαλλικό σκεπτικό, αγνώστου συγγραφέα-αν…

  • διαλέξω να είμαι ευχάριστος με τους άλλους.

Και αν κάτι κακό μου συμβεί στη διάρκεια της μέρας, πάλι μπορώ να κάνω μια επιλογή: να είμαι εγώ το θύμα της περίστασης ή να επωφεληθώ απ΄ τη νέα μου εμπειρία. Θα είμαι καλά αν…

  • προτιμήσω να επωφεληθώ απ΄ την εμπειρία μου.

Κι όταν έρθει κάποιος να μου εκφράσει τα παράπονα και τη δυσαρέσκειά του για κάποιο σοβαρό δικό του πρόβλημα- όλοι συνηθίζουμε να λέμε τα προβλήματά μας, αλλά σπάνια ακούμε αυτά των άλλων- εγώ, πάλι, θα είμαι σε θέση να διαλέξω: ή να σιωπήσω ή να εκθέσω τα θετικά που παρόλες τις δυσκολίες της έχει η ζωή. Και φυσικά, θα…

  • διαλέξω το δεύτερο.

Το μόνο πράγμα που μας ανήκει και που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει ή να μας το αφαιρέσει, είναι η στάση μας απέναντι σ΄ αυτό που μας συμβαίνει. Ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσουμε κάθε καινούργιο, καλό ή κακό…»

***

ΑΝ το καλοσκεφθούμε, όλα στη ζωή μας είναι θέμα επιλογών. Κι αν θέλετε, κάθε ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα των επιλογών μας:

-Δεν είμαστε, άραγε, εμείς που διαλέγουμε πώς θα αντιδράσουμε στις καταστάσεις που μας προκύπτουν; Αν δηλαδή θα κυριαρχήσει ο  παρορμητισμός μας, ή θα «δώσουμε τόπο στην οργή» και θα αποφασίσουμε «κατόπιν ωρίμου σκέψεως»;

-Εμείς δεν είμαστε, άραγε, που υπολογίζουμε προκαταβολικά και καχύποπτα το πώς οι άλλοι θα εκλάβουν την οποιαδήποτε συμπεριφορά μας; Αν, δηλαδή, θα είναι «πρέπον» ή όχι να είμαστε  προσηνείς ή κακόκεφοι, δουλοπρεπείς ή ελεύθεροι, ευπροσήγοροι ή απόμακροι-ανάλογα με τα πρόσωπα ή το χώρο της κάθε συναναστροφής μας;

-Εμείς, στο κάτω-κάτω, δεν αποφασίζουμε ποιο επάγγελμα και επαγγελματικό χώρο θα επιλέξουμε για να περάσουμε τον «εργασιακό» μας βίο; Αλλά και ποιον σύντροφο θα έχουμε, πόσα παιδιά θα κάνουμε, ποιους «συμμάχους» και ποιο «βέτο» θα θέσουμε στα προβλήματά μας; Κι ακόμη, πού θα πάμε διακοπές ή με ποιους θα κάνουμε παρέα και ποιους θα απορρίψουμε; Ποιον θα πάρουμε τηλέφωνο και ποιον όχι;

ΕΜΕΙΣ δεν επιλέγουμε πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας; Έστω κι αν βαυκαλιζόμαστε ότι, για τα «δεινά» μας, φταίει ο κ. Αλογοσκούφης ή ο κ. Μπους, ο γείτονάς ή το αφεντικό μας; Έτσι κι αλλιώς, η καθημερινότητά μας είναι συνισταμένη των  αποφάσεών μας. Ας σκεφθούμε μόνο πως, αν μάθουμε να αφαιρούμε τα «περιττά» που κουβαλούμε, πόσο η έκβαση κάθε περιστατικού που αντιμετωπίζουμε, θα μπορούσε να είναι διαφορετική απ΄ αυτή που μας προκύπτει! Εμείς «ψηφίζουμε» ή «καταψηφίζουμε» την καθημερινότητά μας. Σε μας εναπόκειται να ζήσουμε τη ζωή «με τα όλα της» ή να την περιθωριοποιήσουμε στριμώχνοντάς την στο κελί του εγωισμού ή της αλαζονείας μας.

***

Η ΑΝΟΙΞΗ επιλέγει και φορεί πάντα τα ωραιότερα χρώματα και τα πιο μεθυστικά αρώματά της. Δεν νοιάζεται για το πόσο και πώς θα ζήσει. Γι αυτό φροντίζει η μάνα φύση κι η οικονομία της. Με το πρώτο φως του ήλιου μας χαμογελάει πάντα ευδιάθετη, προσκαλώντας μας στη γιορτή της ζωής. Αυτή βάζει «βέτο» στα προβλήματά της… Εμείς;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1)    Στ. Γ. Κλώρης, «Η Άλλη Χώρα», Ποιήματα, σελ. 22, Χανιά, 2003

(2)    Οι κίνδυνοι  για τη  δημόσια υγεία δε γνωρίζουν σύνορα (επιδημίες-πανδημίες). Η μετάδοση ασθενειών (aids, νόσος των πτηνών, «τρελές αγελάδες», γρίπη κ.λπ.), οι φυσικές καταστροφές, οι περιβαλλοντικές αλλαγές, η βιοτρομοκρατία  κι  οι χημικές κηλίδες , μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στους ανθρώπους·  συνακόλουθα στις κοινωνίες και τις οικονομίες όλου του κόσμου. Τέτοιου είδους απειλές αποτελούν νέες προκλήσεις, απαιτούν  άμεση και συλλογική δράση.[7/4/08 Παγκόσμια μέρα για την υγεία]

(3)    Δήμητρα Σπίθα-Πιμπλή, «Ωδή στην Άνοιξη», Να μπορούσα, σελ. 12, Ποιήματα, Χανιά, 2003

—————————————————————————————————————————————–

σ.σ. ( Στ.Γ.Κ).: Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύσαμε στα «Χανιώτικα Νέα», πριν ακριβώς δυο χρόνια. Τότε ήταν ακόμη υπουργός των Οικονομικών ο κ. … Αλογοσκούφης, αλλά και ο Μπους στις ΗΠΑ!

Όσο για την ουσία του κειμένου, νομίζουμε πως με τα γεγονότα γύρω μας, τα οικονομικά και φυσικά τσουνάμια, δεν χάνει καθόλου την επικαιρότητά του. Συμφωνείτε;

P.S. Μεγεθύνοντας την εικόνα (κάνοντας κλικ πάνω της) θα νιώσετε την ανοιξιάτικη αύρα να διατρέχει τα ανοιξιάτικα  αγριολούλουδα…


Σχολιάστε