"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ελληνική ποίηση αγάπης (13-2-17)

 

 

 

 

Αργύρης Εφταλιώτης

ΠΑΤΙΝΑΔΑ

Τώρα που η νύχτα πύκνωσε και γέρνει το φεγγάρι

που ένα αγόρι ξαγρυπνάει για το χατήρι σου,

που το σκοτάδι η γης φορεί κι ο ουρανός τη χάρη,

έβγα φεγγαροπρόσωπη στο παραθύρι σου.

Έβγα και γλυκοπότισε λουλούδια μαραμένα,

κι αν έχεις στάλα πονεσιά μες την καρδούλα σου,

λυπήσου με, και δόστηνα σε χείλη διψασμένα,

ν’ αναστηθώ σα λούλουδο με τη δροσούλα σου.

Η θάλασσα τη γης φιλάει και τις ιτιές τ’ αγέρι,

κι εγώ μονάχα δε φιλώ τα δυο χειλάκια σου,

με χίλια αστέρια ο ουρανός, κι εγώ χωρίς αστέρι,

σκοτάδι η γης, κι εγώ χωρίς τα δυο ματάκια σου!

Κατέβα και περπάτησε, νεράιδα μες τα σκότη,

και μίλησέ μου να θαρρώ πως αναστήθηκα,

πές μου τα λόγια τα γλυκά που πρωτολέει η νιότη,

κι ας αποθάνω ακούγοντας πως αγαπήθηκα.

 

 

————————————-

ΕΡΩΤΑΣ
‘Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.
[Τ. Λειβαδίτης-Κιβωτός]

 

 

 

Ο έρωτας

Το τραγούδι του

Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του

Κι η ηχώ της νοσταλγίας του

Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει

Ένα καράβι


Ο έρωτας

Το καράβι του

Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του

Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζειΤον ερχομό. (ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ )

 


Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

(Eλύτης)


Σχολιάστε