"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Της πόλης και όχι μόνο (Χ.Ν., 9-2-17)

 

 

 

 

ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

 

-ΣΤΗΝ απόλυτα επιτυχημένη, πρωτότυπη εκδρομή-κοπή πίτας στον Ομαλό που διοργάνωσε η «Πολυδράση» (5/2), το υπέροχο χειμωνιάτικο τοπίο του οροπεδίου -με έναν ήλιο έκπληξη για Φεβρουάριο- διακόπτεται από μια δυσάρεστη εικόνα: ακριβώς στο τέρμα της διαδρομής και κάτω από το «Ξυλόσκαλο», αντικρίσαμε τη σκηνή της φωτογραφίας (φωτό, 1): μια αναμνηστική, ιστορική για το ΚΚΕ, πλάκα θρυμματισμένη! Προφανώς το γεγονός συνέβη όπως ελέχθη, στη διάρκεια του εκχιονισμού του δρόμου από μηχάνημα της Περιφέρειας. Με τα πολλά-πολλά χιόνια, η πλάκα είχε σκεπαστεί και, μάλλον εν αγνοία ή απροσεξία του οδηγού, καταστράφηκε. Η Περιφέρεια (ή το ΚΚΕ) σκοπεύει να την αποκαταστήσει;

 

-Η ΕΙΚΟΝΑ (φωτό, 2) εύγλωττη, αν και είναι παρμένη λίγο πριν αρχίσει η πλακόστρωση των πεζοδρομίων της οδού Κορνάρου. Η οδός έχει ήδη διαπλατυσμένα πεζοδρόμια, όπως θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον όλα τα κεντρικά πεζοδρόμια μιας πόλης σαν τα Χανιά. Μια πόλη που αναπόφευκτα διογκώνεται από πλευράς πληθυσμού, αλλά και αυτοκινήτων! Αντίθετα, συρρικνώνεται από πεζοδρόμια και χώρους πεζών… Η Κορνάρου, είναι πια ζήτημα χρόνου να τελειώσει. Απορία μας: γιατί πρέπει να περνάει τόσος χρόνος -εν προκειμένω και χειμώνας- μέχρι να ολοκληρωθεί ένα έργο στο κέντρο της πόλης; Δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένας  πιο αποτελεσματικός συντονισμός των εμπλεκομένων φορέων;

 

-ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ, όπως και πολλά άλλα ζητήματα, κατά πως φαίνεται, έχει ξεφύγει από τον έλεγχο του κράτους. Η Μόρια (Μυτηλήνη) και το Ελληνικό (Αθήνα) είναι αψευδείς μάρτυρες του δράματος ανθρώπων που εκπατρίστηκαν ονειρευόμενοι μια καλύτερη μοίρα. Ο θάνατος εκτός από τη θάλασσα, τους «χτυπάει» και στη στεριά! Η δε κραυγή απελπισίας/τρόμου, όπως αποτυπώνεται στο γκράφιτι του μικρού σπιτιού στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών (φωτό, 3), δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο. Τα λέει όλα…

 

-ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πως υπάρχουν μερικά διάσημα πρόσωπα που με την καλλιτεχνική παρουσία τους ομορφαίνουν τη ζωή μας. Έτσι που ο θάνατός τους να μας είναι αδιανόητος, απίστευτος! Τέτοιο πρόσωπο υπήρξε κι ο Λουκάς Κηλαηδόνης (φωτό, 4), συνθέτης, στιχουργός και  ερμηνευτής πολλών από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια της δεκαετίας του ‘70, αλλά και ολόκληρης της Μεταπολίτευσης. Είναι αυτός που «έβγαλε» το τραγούδι έξω από τις αίθουσες δημιουργώντας, θα λέγαμε «σχολή», με τα «μπιτς πάρτι» (1983)! Οι δίσκοι του γίνονται και σήμερα ανάρπαστοι, το όνομά του «τρόμαξε» και τον τότε πρωθυπουργού Γ. Ράλλη, ενώ οι πολύ ωραίες μουσικές αναπολήσεις του περιλάμβαναν όλες τις γενιές.

Η ιδιότυπη φωνή του, το στιλ του και κυρίως η μουσική του θα μας συνοδεύουν πάντα αυτές τις ζοφερές ημέρες των μνημονίων απαλύνοντάς τες έστω και για λίγο. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΙΑ ΣΥΝΕΤΗ ΦΩΝΗ, ΑΛΛΑ…

 

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ της κυβέρνησης κ. Δραγασάκης, παλιός και έμπειρος πολιτικός, έχει πάντα ρεαλιστικές απόψεις περί τα οικονομικά και όχι μόνο. Δεν κατέχεται από ιδεοληψίες, ούτε από ακραίες θέσεις, πολλώ δε μάλλον δεν προβαίνει σε προκλητικές δηλώσεις όπως κάνουν πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύουμε πως είναι μια σοβαρή εξισορροποιητική προσωπικότητα που «εισακούεται» στα περισσότερα θέματα και σκέπτεται πρώτα την έξοδο της χώρας από το βραχνά των μνημονίων και έπειτα όλα τα άλλα…

 

ΟΝΤΑΣ, λοιπόν, ομιλητής σε εκδήλωση με θέμα «Η θάλασσα. Νέος Ορίζοντας για την Ελλάδα» (στο Αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης, 7/2)  αναφέρθηκε  στην παρατεταμένη εφτάχρονη κρίση και τα αίτιά της. Έχει σημασία η οπτική με την οποία βλέπει τα όσα έγιναν στη χώρα. Είπε: «Το 2010 δε χρεοκόπησε απλά μια ανέμελα ελλειμματική δημοσιονομική διαχείριση, αλλά όλο το μοντέλο ανάπτυξης συνυφασμένο με το σύστημα εξουσίας». Και πρόσθεσε ότι υπήρξε άνισος και σπάταλος τρόπος διανομής του πλούτου και αξιοποίησης των διαθεσίμων πόρων από ένα κλειστό σύστημα, ένα «καρτέλ» δικομματικής εξουσίας που είχε υπό τον αποκλειστικό έλεγχό του το κράτος, τους ευρωπαϊκούς πόρους, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ και άλλους μηχανισμούς της πολιτικής, της επικοινωνιακής και της οικονομικής εξουσίας. Ολοκληρώνοντας είπε ότι, «τα διάφορα εκτεταμένα σκάνδαλα που κατά καιρούς αποκαλύπτονται, οι πρακτικές των πολυεθνικών, όπως της Siemens ή της Novartis, τα πλέγματα διαπλοκής περί το τραπεζικό σύστημα και τα ΜΜΕ δεν αποτελούσαν εξαιρέσεις ή μεμονωμένες υπερβολές, αλλά κανονικότητες ενός συστήματος ατιμωρησίας»!

ΜΑΚΑΡΙ, όλα τα παραπάνω να συνέβαιναν μόνο επί της εποχής των παλαιοκομματικών του δίπολου Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Και να μην επαναλαμβάνονται, δηλαδή, και με τους τωρινούς «αριστερο-δεξιούς» κυβερνώντες. Λέμε, μακάρι, γιατί ενώ στην αρχή ακούγαμε εκείνο το ηχηρό «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» στο οποίο εναποθέταμε και τις ελπίδες μας για διόρθωση των «κακώς κειμένων» της χώρας, εδώ και πολύ καιρό τώρα δεν το ξανακούσαμε! Τί συμβαίνει;  Μήπως τα όσα καταμαρτυρούνται στους προηγούμενους (Έλληνες εσμεν…!) συμβαίνουν και στους σημερινούς; Με άλλα πρόσωπα, άλλα σκηνικά και άλλες υποθέσεις; (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε