"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Fidel Castro (X.N., 30-11-16)

 

 

 

O FIDEL CASTRO ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ επαναστάτης, με όλη τη σημασία της λέξης. Ένα πρόσωπο που λατρεύτηκε από πολλούς και μισήθηκε από περισσότερους. Κατέστησε τη μικρή χώρα του, την Κούβα, μια οιωνεί βραδυφλεγή βόμβα στο υπογάστριο των ΗΠΑ και ένα πρότυπο μίμησης για πολλούς κομμουνιστές.

Ο ΚΑΣΤΡΟ «έφυγε» τα ξημερώματα του Σαββάτου (26/11), σε ηλικία 90 ετών. Κυβέρνησε αυταρχικά επί 49 χρόνια – μέχρι το 2008, χρονιά που παρέδωσε την εξουσία στον 85χρονο σήμερα Ραούλ, τον αδελφό του. Η θητεία του στην εξουσία είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός κομμουνιστικού καθεστώτος: σκληρότητα, ρεαλισμό, συνέπεια. Κυνήγησε στην πράξη, όπως πολλοί ηγέτες, το άπιαστο όνειρο του (υπαρκτού;) σοσιαλισμού. Πιθανόν να το «ακούμπησε» λίγο, αλλά όπως και στην ΕΣΣΔ, στάθηκε αδύνατο να το πραγματοποιήσει. Είναι η ανθρώπινη αδυναμία, αφού στην ανθρώπινη φύση μας κυριαρχεί η «απληστία», σε όποια θέση ή κόμμα κι αν βρεθούμε. Είναι και οι άλλες χώρες με τα διαφορετικά πολιτικά συστήματα που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο να εδραιωθεί κάπου.

ΤΟ ΟΤΙ σήμερα οι ημέτεροι αριστεροί επιμένουν να μη φορούν γραβάτα, μάλλον θα ανάγεται σ΄αυτό που είπε ο Κάστρο για τη γενειάδα του:

«Οταν θα εκπληρώσουμε τις υποσχέσεις μας για καλή διακυβέρνηση, τότε θα ξυρίσω τη γενειάδα μου»! Πέθανε με τη γενειάδα του.

ΜΕΤΑ το 1990 και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (1989), τα πράγματα άλλαξαν σε όλο τον κόσμο. Δειλά-δειλά και στην Κούβα. Δεν υπήρχε πια κανείς τώρα για να τη βοηθήσει, ώστε να αντιμετωπίσει τον εξοντωτικό οικονομικό πόλεμο που της επέβαλαν οι ΗΠΑ από το 1962. Γι αυτό κι ο Κάστρο κατέληξε στο ότι «Πρέπει να δεχτούμε τα γεγονότα. Με απλά λόγια, ότι το σοσιαλιστικό στρατόπεδο κατέρρευσε»!

ΚΙ ΟΜΩΣ, εδώ, στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» που δεν σοβαρεύει ποτέ, υπάρχουν ακόμη ονειροπόλοι (ιδεοληψίες αριστεροί) που σε μια τόσο σκληρή περίοδο για το λαό, ονειρεύονται ένα γενικότερο ξεσηκωμό σε όλο τον κόσμο! Ώστε να «αλλάξει» αυτός και να υπάρξει ένας «άλλος κόσμος», πιο δίκαιος. Σωστά, αλλά ποιος κόσμος άλλαξε μόνο με το όνειρο;

Η ΙΣΤΟΡΙΑ είναι αμείλικτη με όσους είναι απλά ονειροπόλοι, χωρίς να έχουν ισχυρή υποστήριξη από άλλους, ώστε να επιτύχει η Επανάστασή τους. Και κυρίως να διαθέτουν και εναλλακτικές λύσεις. Επιπλέον, η ιστορία μας διδάσκει, με όσα γίνονται γύρω μας, και με την τακτική που εμείς ακολουθούμε, ότι, δυστυχώς, δεν μας έχει μάθει τίποτε! (Στ.Γ.Κ.)


5 Σχόλια

  1. Αναστασιος Σταυροπουλος

    Εκ των πραγματων η αριστερα ειναι υποχρεωμενη ν αγωνιζεται για το συμφερων των μη προνομιουχων οικονομικα -βασικη αρχη της.Ο βαθμος απομακρυνσης απο την στηριξη των αδυνατων ειναι μετρο πλησιασματος στην κρατουσα οικονομικα ταξη. Η δεξια κατηγορει την σημερινη κυβερνηση για την απομακρυνση απο τις αριστερες εξαγγελιες της και δεν χαιρεται.Θα φοβαται την τυχον ταυτηση της με την καλπικη αριστερα. Εχει μπολικο χωρο προς τα δεξια για ν αποφυγη την συναντηση -οι κοκκινες γαλαζιες γραμμες ειναι πλεον σχεδον ιδιες. Το αντιπαλο δεος μετα το 1989 δεν υπαρχει.Αλωνιζουν και αυγατιζουν τον παρα τους κατα βουληση δεξια η αριστερα.

  2. Σταυροπουλος Αναστασιος

    Υ.Γ Ο Καστρο απο μονος του ειναι η ιστορια των τελαιων 50-60χρονων .Ειναι μερος της συνειδησης μας-θετικης η αρνητικης-και γι αυτο δεν τολμω οποιαδηποτε αναφορα.Φιλικα Τασος

  3. Δυστυχώς, από τους νεο-αριστερούς που γνώρισα στη ζωή μου, ελάχιστοι ήταν κατά πως τα λές («υποχρεωμένοι, ως αριστεροί (!), να αγωνίζονται για το συμφέρον των μη προνομιούχων».

    Οι περισσότεροι ήταν καιροσκόποι βερμπαλιστές και κυρίως «αριστεροί μεν στην καρδιά, αλλά δεξιότατοι στην τσέπη». Γι αυτό και έπαιζαν διελκυστίνδα τα κόμματα, ανάλογα με το πού φυσούσε ο άνεμος.

    Για καθαρά ιστορικούς λόγους προσωπικά ποτέ δεν ψήφισα, έστω κι αν συμπάθησα μερικούς από αυτούς, την Αριστερά. Κι αυτό, λόγω των εμμονών, ιδεοληψιών και τακτικισμών της.

    Στ.Γ.Κ.

  4. Φίλε, Σταύρο, καλή χρονια και υγεία,
    ‘Οτι και να γραφεί γιά τον Φιδέλ Κάστρο και την πολιτική του στην Κούβα, θα είναι φαινομενική και εντός η εκτός πραγματικότητος. Η ουσία είναι να ζήσεις εκεί ο ίδιος και όχι όπως στα τουριστικά ταξίδια στην Κούβα. Ταξίδεψα στην Κούβα από το 1961-1975, έζησα το τέλος μιάς καλής εποχής και στην συνέχεια της κακής, από το Σιενφουέγος-Αβάνα-Σαντιάγο δε Κούβα και πολλά άλλα μικρά λιμάνια στο βόρειο και νότιο τμήμα της, γιά φορτώσεις ακατέργαστης ζάχαρης.

    Η εκπαίδευση προχώρησε πολύ αλλά και γιά λίγους (το Πανεπιστημιακό βιβλίο είναι πανάκριβο γιά τον Κουβανό φοιτητή, εκτος κι άν είναι γιός υπουργού και η υγεία, στ’ άλλα είναι πολύ χαμηλά. Είναι πολύ φιλικοί κι αμέσως αρχίζουν να λένε τα παράπονα, τους αρέσει πολύ η διασκέδαση, αλλά δεν υπάρχουν λεφτά, το δελτίο καθιερώθηκε από το 1962. Το κέφι τους είναι απαράμιλλο, λόγω της μουσικής τους, τα λόγια των τραγουδιών τους είναι πολύ διαφορετικά από τα δικά μας καθώς και ο ρυθμός τους. ‘Ενα δείγμα τους το τραγούδι μας » ‘Αν θυμηθείς το όνειρό μου» του Μίκη Θεοδωράκη (γιά την Λατινική Κούβα » Nunca sabré » με τον Μάριο Σουάρες (Βενεζουέλα) επιτυχία από το 1961 μέχρι ακόμη και την επίσκεψη του Μίκη Θεοδωράκη στην Αβάνα το 2005. Θέλει να ξέρεις ‘Ισπανικά, άλλως είναι διαφορετικά.

  5. Αγαπητέ μου Λέων,
    Δεν γνωρίζω περί Κούβας, αλλά φαντάζομαι πως είναι όπως τα λες.
    Πήγα όμως στη Σοβιετική Ένωση στα 1982, για δέκα μέρες, και αντιλήφθηκα πάρα πολλά με συζητήσεις που είχα με Έλληνες πρόσφυγες, εγκλωβισμένους εκεί από τον εμφύλιο στην Ελλάδα.
    Η κομματοκρατία, το πολιτμπιρό, η σπιουνιά, η εξορία, η ισοπέδωση όλων, οι φριχτές εργατικές κατοικίες, η θλιμμένη ματιά, η κρυμμένη ελληνική σημαία, η απληστία για δολάρια με έκαναν να μάθω όσα δεν θα μου μάθαιναν ογκώδεις τόμοι. Ναι, η Παιδεία κι εκεί (επισκεφθήκαμε νηπιαγωγεία ήταν ικανοποιητική, αλλά απόλυτα κατευθυνόμενη, όπως και η υγεία του λαού. Τα αγαθά επιβίωσης ελάχιστα και μόνο για τους τουρίστες που έμεναν σε μεγάλα ξενοδοχεία, τα υπόλοιπα μαγαζιά ήταν φτωχικά και με βιτρίνες σχεδόν ανύπαρκτες.

    Θέλω να πιστεύω πως οι αρχικοί ηγέτες του κομμουνισμού ήταν αγνοί ιδεολόγοι. Αλλά είναι στη φύση του ανθρώπου να θέλει να διατηρήσει την εξουσία με νύχια και με δόντια (σκέψου μόνο πόσα εκατομμύρια «αντιφρονούντων» (!) εκτελέστηκαν επί Στάλιν). Όταν αυτήμας δοθεί με εκλογές (εικονικές βέβαια) τότε και η εκμετάλλευση του λαού, όταν αυτός δεν μπορεί πια να διαμαρτύρεται αφού υπάρχει ο «Μεγάλος Αδελφός» (το κόμμα) παντού, είναι στα χέρια των ολίγων.

    Οι ολοκληρωτισμοί, μαύροι ή κόκκινοι, δεν διαφέρουν παρά μόνο στο χρώμα. Οι ανεπιθύμητοι και οι εκτελέσεις, οι εξορίες στη Σιβηρία ή στα ξερονήσια του Αιγαίου, αποβλέπουν στο ίδιο αποτέλεσμα: την κάμψη του φρονήματος.
    Τα ελάχιστα καλά αυτών των δικτατορικών καθεστώτων δεν αναπληρώνουν με τίποτε τις απώλειες σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, όπως είναι η ελευθερία έκφρασης και γενικά η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ατόμου…

    Πάντα καλά
    Στ.Γ.Κ.

Σχολιάστε