"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Το φυσιολογικό και το ελληνικό (σχόλια, Χ.Ν., 15-9-16)

 

 

 

 

ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΕΙΧΑΜΕ μάθει στο παλιό σχολείο πως «ο μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω». Επειδή ακριβώς η εργασία συνδέεται με την παραγωγή και η παραγωγή με τη διατροφή.  Αυτό ήταν το φυσιολογικό.

ΣΤΗ διάρκεια της Μεταπολίτευσης όμως, που τα ευρωπαϊκά χρήματα με τα προγράμματα και τις επιδοτήσεις εισέρρεαν αφειδώς στη χώρα, η έννοια της εργασίας «φορέθηκε» αποκλειστικά στα λεγόμενα κορόϊδα κάθε κλάδου. Για αυτό και η εθνική παραγωγή πάτωσε ενώ η «εθνική» οκνηρία θρεμμένη από τους πολιτικούς γιγαντώθηκε. Βλέπετε, υπήρχαν τα «δανεικά» (κι αγύριστα -έτσι πιστεύαμε!) των Ευρωπαίων.

ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ τώρα είναι να επιστραφούν όλα μέχρι τελευταίο ευρώ.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, από το 1981 και εντεύθεν (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Δεξιάς) -πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων- το σύνθημα/προτροπή που επικρατούσε σε όλα τα κυβερνητικά κλιμάκια απέναντι των  συνδικαλιστών («αριστεροί» συνήθως και σύμφωνα με τη μόδα) που ζητούσαν κάτι, ήταν «Απεργείστε, για να σας δώσουμε»! Και οι κυβερνήσεις έδιναν. Ή άλλες φορές, όπως στη ΔΕΗ, με την απειλή και μόνο ότι «θα κατεβάσουν τον διακόπτη» η (εκάστοτε) κυβέρνηση πανικοβαλλόταν και προχωρούσε σε διαπραγματεύσεις μαζί τους!

Η ΕΝΝΟΙΑ πρόοδος είχε συρρικνωθεί στο ελληνικότατο «δια της ελάσσονος προσπαθείας, τα μέγιστα ωφέλη»! Στα κυβερνητικά γραφεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σχολεία, στις μαθητικές ή φοιτητικές κοινότητες κ.λπ., το «φυσιολογικό» ήταν ή μας δίνετε αυτό που θέλουμε, ή κάνουμε καταλήψεις, ή εντοιχήσεις ή τα καίμε! Το ελληνικό κράτος ως Κράτος Εξουσίας απαξιώθηκε, με όλα τα σύμβολά του. Η «αριστερά» είχε… δίκαιο εκ προοιμίου σε όλα, οι αγώνες της ήταν «ιεροί» και δεν σήκωναν προσβολές. Η πρόοδος είχε αξία μόνον, όταν ήταν ατομική. Όσο για το «εμείς», ε, αυτό ήταν μια «ρομαντική» λέξη που παραμένει.

ΘΕΛΕΤΕ κι άλλες αποδείξεις;  Η κρίση μας βρήκε χωρίς καν να ξέρουμε πόσους δημόσιους υπαλλήλους είχαμε, υπήρχαν επιδόματα εξωφρενικά σε ορισμένους κλάδους,  ανισότητες μισθών κραυγαλέες σε επιστήμονες ίσης αφετηρίας. Είχαμε υπερτραφείς και παντοδύναμους συνδικαλιστικούς φορείς, με «συνδικαλιστικές» άδειες και με «συντάξεις» (!) Κυριαρχούσαν παντού οι δυναμικές μειοψηφίες. Οι συνδικαλιστές διεκδικούσαν αυξήσεις σε μισθούς, αλλά και  προσλήψεις επί προσλήψεων. Οι δε κυβερνήσεις κατά κανόνα ικανοποιούσαν τα αιτήματά τους. Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ΓΛΩΣΣΑ των πολιτικών ήταν κοινή. Άλλαζε μόνο σημασία.  Δέστε μόνο με πόση ευκολία μετακινήθηκε ένας σοβαρός αριθμός ψηφοφόρων από τον λεγόμενο μεσαίο χώρο (κεντροαριστερά) στην «αριστερά». Το ελληνικό όφελος της υπόθεσης; Για να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, έτσι ανατράφηκαν αρκετές μεταπολιτευτικές γενιές, απόκτησαν νοοτροπίες που παγιώθηκαν και δεν αλλάζουν εύκολα, παρά μόνον, πιθανόν, όταν αυτές –οι γενιές- «φύγουν». Γι αυτό δεν ευελπιστούμε και πολύ στη βελτίωση των πραγμάτων… (Στ.Γ.Κ.)

Ποίηση-Πολιτική και «γκράφιτι»

Η ποίηση παραμένει μια παρατεταμένη διαμαρτυρία. Μια «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Για όσα μας συμβαίνουν. Ποιος, όμως, την ακούει; Πιθανόν μόνον όσοι έχουν κεραίες συντονισμένες με τους πομπούς της. Ή όσοι είναι «επαρκείς» αναγνώστες και μπορούν να την αποκωδικοποιούν.

 

Η ποίηση του Δημήτρη Κακαβελάκη, ώριμη και ερμητική, είναι δύσκολη  ακόμη και για τους «επαΐοντες»: που ακούνε τους εύρρυθμος ήχους των λέξεών της, μα αδυνατούν να την κατανοήσουν, επειδή οι ποιητές, οι ιεροφάντες του σήμερα, στέλνουν «μηνύματα» γραμμένα πολλές φορές υπό μορφή χρησμών.

 

… Σ΄ένα του ποίημα στην τελευταία συλλογή με τίτλο «ΟΙ», ο Δ.Κ. εντυπωσιάζει με την επικαιρότητα των στίχων του: ανάγλυφο  το δράμα των χιλιάδων προσφύγων που οι πόλεμοι της Δύσης αναγκάζουν να καταφεύγουν (όσοι επιβιώνουν από τα κύματα) στις νότιες χώρες της Μεσογείου- κυρίως στην Ελλάδα:

 

«ΟΙ Ψυχές από τα βάθη/Προερχόμενες διαπλέουν

Θάλασσες πνιγμού να βρουν/Στέγες σκιασμού

Μέσα σε έλεος δρυμών/Με προσκήνια και παρασκήνια

Σε ζωντανές και νεκρές ψυχές/Που υψώνουν σημαίες τρόμου

Τότε που η επιφάνεια του νερού/εξογκώνεται προς την κατεύθυνση

Της σελήνης»

 


Όμως, το μεγαλύτερο δράμα των καιρών μας, το προσφυγικό από το οποίο οι πολιτικοί του κόσμου αποστρέφουν τα μάτια τους, δεν είναι μόνον οι ποιητές που το καταγγέλλουν. Συχνά-πυκνά το βρίσκουμε απίθανα επιτυχημένο στην εικονοποίησή του σε γκράφιτι στους τοίχους του μικρου σπιτιού στο πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών (πρόσφατη φωτό, 1). Έτσι, δε χωράει καμιά αμφιβολία πως είναι η τέχνη σήμερα  που έχει την ισχυρότερη καταγγελτική φωνή. Ιδιαίτερα όταν η ποίηση «συνομιλεί» με τη ζωγραφική ή τη μουσική, τότε γίνεται η κραυγή του καιρού της. (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε