"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η δημοκρατική παράταξη (σχόλια, Χ.Ν., 8-9-16)

 

 

 

Η (ΑΛΛΟΤΕ) ΚΡΑΤΑΙΑ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ»

ΕΙΝΑΙ λυπηρό το φαινόμενο της πλήρους διάσπασης της παλιάς δημοκρατικής παράταξης που, ναι μεν χρεώθηκε την οξύτατη κρίση που διερχόμαστε, όμως κανείς δεν αρνείται ότι είναι αυτή που άλλαξε την μεταπολιτευτική εικόνα της χώρας.

 

ΣΗΜΕΡΑ, γίνεται αγώνας, από τα σπαράγματά της να δημιουργηθούν κάποιες προϋποθέσεις για μια «ευρεία» κεντροαριστερά παράταξη: με νέα πρόσωπα, νέα οράματα και νέους στόχους για τη χώρα.

 

ΑΝ ο υπάρχων κενός χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. δεν καλυφθεί έγκαιρα από μια σοβαρή και ικανή εναλλακτική, υπάρχει κίνδυνος να καταληφθεί από την ακρα δεξιά. Με όλες τις συνέπειες που συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη.

 

ΤΟ ΚΕΝΟ αυτής της  πολιτικής εκπροσώπησης είναι προφανές, αφού υπάρχει και μια σταθερή δημοψηφική πτώση του κυβερνώντος κόμματος, πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί πολίτες αρνούνται πεισματικά να εγκλωβιστούν στο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ. Περιμένουν να φανεί κάτι ενδιάμεσο∙ ή, να επιλέξουν και πάλι την αποχή από τις εκλογές. Που είναι ό,τι χειρότερο ως εξέλιξη για τη δημοκρατία μας.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ και πάλι κάνει την εμφάνιση του ο κακός εαυτός μας, «γιατί εσύ κι όχι εγώ;», στις «συναντήσεις/διαπραγματεύσεις» μεταξύ των ηγετών των δημοκρατικών κομμάτων. Αδυνατούν να υπερβούν τους εαυτούς τους, ενώ και πολλά στελέχη τους δε παύουν να νοιάζονται πρωτίστως για τις καρέκλες και την πολιτική τους επιβίωση. Όχι για το κοινό καλό της παράταξης.

 

ΑΛΛΑ, αν δεν υπάρξει μέλλον για την κεντροαριστερά στον τόπο, γιατί να υπάρξει μέλλον για τα άτομα που την απρτίζουν ή θα την πλαισιώσουν, όταν αυτή συσταθεί ως ενιαίος φορέας; Δεν αντιλαμβάνονται πολλοί ότι πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται;

 

(Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

 

 

 

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ/ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

ΘΥΜΑΣΤΕ το σκανδαλώδες γεγονός, επί Καραμανλή του νεότερου, με τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου. Είχε το θάρρος ο άνθρωπος να καταγράψει σε ντοκυμαντέρ τα πρώτα συμπτώματα της ήδη διαφαινόμενης κρίσης που ερχόταν, με τις νέες γενιές εργαζομένων που αμείβονταν με μόλις 700 ευρώ το μήνα. Από την άλλη, οι μισθοί στο δημόσιο εξακολουθούσαν να είναι παχυλοί.

ΤΟ ντοκυμαντέρ δεν προβλήθηκε ποτέ και ο δημοσιογράφος, εργαζόμενος τότε σε κρατικό κανάλι, απολύθηκε! Επειδή ακριβώς είχε τολμήσει να καταγράψει μιαν αλήθεια, σύμφορη για την τότε κυβέρνηση.

 

ΤΟ τί ακολούθησε με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τί ζούμε κάθε μέρα, τον επιβεβαίωσε και μάλιστα στην πιο τραγική μορφή των εργασιακών και συνταξιοδοτικών συνθηκών: σήμερα,  μισθοί των 700 ευρώ θεωρούνται «υψηλοί», ενώ και στις συντάξεις κάθε λίγο και λιγάκι πέφτει «κόφτης».

 

ΜΕ την ανεργία να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα (πάνω από το 24%) και τους νέους επιστήμονές μας να μεταναστεύουν στο εξωτερικό, η εν γένει εικόνα της χώρας δεν εμπνέει και πολλή αισιοδοξία. Οι πόρτες σχεδόν παντού είναι κλειστές, ή, όπου ανοίγουν, είναι για μερική ή εποχική απασχόληση.

 

ΕΤΣΙ παραμένει κλασικό το παρακάτω ανέκδοτο που λέει:

 

«Παρουσιάζεται ένας 20χρονος άνεργος σε μια εταιρία για δουλειά. Η απάντηση που παίρνει είναι:

«-Μα, δεν έχεις αρκετά προσόντα για τη θέση»!

Αν είναι 30χρονος, η απάντηση που θα πάρει είναι:

«-Μα, δεν έχεις αρκετή εμπειρία!»

Στα 45 του, η απάντηση που θα πάρει θα είναι:

«-Μα είστε αρκετά μεγάλος για τη θέση!»

Στα δε 70 του, όταν πάει να πάρει μια στοιχειώδη σύνταξη, θα του πούνε:

«-Μα, δεν εργαστήκατε αρκετά για να την πάρετε!»

 

(Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

 

Ακούγεται σαν ειρωνία προς όλο τον πλανήτη:

 

Σύμφωνα, λέει, με την είδηση «οι ηγέτες των 20 μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη έλαβαν την προειδοποίηση (σ.σ. από πού άραγε;) πως πρέπει να «εκπολιτίσουν τον καπιταλισμό» (sic), την ώρα που αγωνίζονται να τονώσουν (!) την οικονομική ανάπτυξη και να αντιμετωπίσουν τον αυξανόμενο σκεπτικισμό για τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης».

 

Όλα τα περιμέναμε, αλλά να δούμε και «εκπολιτισμένο καπιταλισμό» σε μια εποχή που η ανθρωποφαγία είναι καθημερινό φαινόμενο, αυτό κι αν είναι πρωτότυπο και πρωτάκουστο!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ


Σχολιάστε