"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Εκλογο-μαγειρέματα (Χ.Ν., 5-7-16)

 

 

 

 

 

ΕΚΛΟΓΟ-ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ

  • «Η επιλογή για το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής, με διατήρηση του ελάχιστου ορίου εισόδου (3%), αποτελεί μια ρεαλιστική και προωθητική πρόταση, που ως επιλογή θα έπρεπε να αποκτήσει και συνταγματική θωράκιση»!

 

ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ, φαινομενικά σωστά, τόνισε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Αγορά”. Η κυβέρνηση προτείνει τελικά επίσημα την καθιέρωση αναλογικότερου από αυτό που ισχύει σήμερα εκλογικού συστήματος. Χωρίς όμως και πάλι αυτό να είναι απλή και άδολη αναλογική, αφού παραμένει σε ισχύ το 3% των ψήφων ως όριο εισόδου στη Βουλή. Η καινοτομία έγκειται στην κατάργηση του «μπόνους» (50 εδρών) στο πρώτο κόμμα και η παροχή δικαιώματος ψήφου στους 17άρηδες.

 

ΣΤΗ χώρα μας, από τη Μεταπολίτευση κι εντεύθεν, είχαμε επτά διαφορετικά εκλογικά συστήματα (1974, 1977, 1985, 1989, 1990, 2004, 2008)! Ο αριθμός είναι μεγάλος, αν αναλογιστεί κανείς ότι συνολικά στην ιστορία της χώρας έχουν εφαρμοστεί περίπου δεκατέσσερα εκλογικά συστήματα.

ΑΠΟ το 1974 έως το 2004 όλοι οι νόμοι ακολουθούσαν τη δομή της ενισχυμένης αναλογικής που είχε καθιερωθεί το 1958. Η φιλοσοφία της ενισχυμένης αναλογικής στηριζόταν στο γεγονός ότι μεταπολεμικά -κυρίως μετεμφυλιακά- θα έπρεπε η χώρα να έχει αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ώστε να μη ταλανίζεται από συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και ακυβερνησία. Άλλο τώρα, αν οι “αυτοδύναμες” κυβερνήσεις που προέκυπταν -πολλές φορές καλπονοθευτικά- κατέληγαν να είναι απόλυτα αλαζονικές και αυταρχικές: δεν λογάριαζαν την αντιπολίτευση («ο λαός μάς ψήφισε για το πρόγραμμά μας»). Για να διαιωνίζονται μάλιστα στην εξουσία, δημιούργησαν το “πελατειακό κράτος” ψηφοφόρων «τους».

 

ΕΤΣΙ χειραγωγήθηκε ο λαός πάνω από 42 χρόνια ψηφίζοντας ένα σταθερό δικομματισμό (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ), ενώ και η χώρα μοιράστηκε σε «γαλάζια» και «πράσινα» στρατόπεδα. Ποιος ξεχνάει τα πράσινα και μπλε καφενεία της δεκαετίας του 1980 ή το «αυτός είναι δικός μας», κάθε φορά που επρόκειτο να διοριστεί κάποιος σε μια θέση;

 

ΕΙΝΑΙ γλυκιά η εξουσία και όποιος την κατακτά μετέρχεται κάθε μέσο για να τη διατηρήσει. Από τον κανόνα δεν ξεφεύγει και η σημερινή κυβέρνηση. Ο πολίτης είναι καχύποπτος απέναντι στο εγχείρημα «νέος εκλογικός νόμος»: αμφισβητεί την…αγαθή πρόθεση του νομοθέτη που παρέχει ψήφο στους 17ρηδες (ενώ στην πραγματικότητα αυτό θεωρείται αντίβαρο στην βέβαιη αρνητική ψήφο των συνταξιούχων), αλλά και το άρθρο που θέλει το όριο του 3% των ψήφων, για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή. Αλλά τότε πού είναι η… απλή αναλογική;

 

ΤΑ εκλογομαγειρέματα πάψανε να έχουν πράσινο ή γαλάζιο πρόσημο και αποκτούν τώρα το χρώμα του ΣΥΡΙΖΑ. (Στ.Γ.Κ.)

 

OIKONOMIA ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

ΑΝ μας μαθαίνει κάτι επιπλέον το Brexit (ή, αργότερα ένα πιθανό δικό μας Grexit) είναι ότι η οικονομία μεν έχει παγκοσμιοποιηθεί, ενώ η πολιτική παραμένει «κλειστή», ως μια εθνική διαδικασία. Αυτή η αποσύνδεση οικονομίας-πολιτικής έχει δημιουργήσει την αίσθηση στον απλό πολίτη ότι η δημοκρατία – δηλαδή η βούληση του δήμου (=του λαού) - έχει υπονομευθεί. Και μέχρι ενός σημείου, αυτή την υπονόμευση τη ζήσαμε κι εμείς έντονα στα 6 χρόνια της οικονομικής κρίσης και τη ζούμε ακόμη.

 

ΣΕ ένα τέτοιο αμφισβητούμενο και κρίσιμο περιβάλλον, η επιρροή γίνεται μοναδικός σκοπός των λαϊκιστών: φάνηκε ξεκάθαρα στο δικό μας δημοψήφισμα (2015), όπως και στο αγγλικό (με το Brexit ή Bremain, 2016). Οι λαϊκιστές, ακροδεξιοί ή οι της άκρας αριστεράς, ευαγγελίζονται την αλλαγή των πραγμάτων, την οποία όμως μόνον αυτοί είναι ικανοί να φέρουν - και μόνο μέσω της καταστροφής. Και είναι αυτό που τους δίνει… αξιοπιστία, έστω κι αν δεν πιστεύουν και οι ίδιοι στην πραγμάτωση των λεγόμενών τους!

 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ σε κρίσιμες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας οι λαϊκιστές (δημεγέρτες και δημαγωγοί) έσπερναν την αμφιβολία για το εκάστοτε υπάρχον καθεστώς, το οποίο δεν μπορούσαν να ανατρέψουν με άλλα μέσα παρά μόνο με την πειθώ των λόγων τους. Τα έχει αυτά η ιστορία…(Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

Κατά την κυβέρνηση, με τον υπό ψήφιση νέο εκλογικό νόμο, παρέχεται το δικαίωμα ψήφου στους νέους των 17 ετών. Σύμφωνα με το σκεπτικό της κυβερνητικής πρότασης, έτσι  ενισχύονται  «τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά, γεγονός που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μία περίοδο κρίσης αντιπροσώπευσης και απαξίωσης της πολιτικής».

 

Τώρα, ποια…δημοκρατικά αντανακλαστικά υπαινίσσεται ο νομοθέτης, όταν η «δημοκρατία» τσαλαπατά τους νέους τόσο στο θέμα της Παιδείας όσο και της εξεύρεσης εργασίας, μόνο λαϊκιστές μπορούν να μας το πουν!

… Αλλά, ας φτιάξουμε πρώτα ένα σωστό κράτος και μια κοινωνία συνοχής, ας διορθώσουμε την οικονομία και την Παιδεία μας κι έπειτα ενδιαφερόμαστε για την ψήφο των ανηλίκων. Προηγείται η σωστή διαμόρφωσή τους. Οτιδήποτε άλλο είναι μάλλον εκ του πονηρού…!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 

 


Σχολιάστε