"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πολιτική και καιρός (Χ.Ν., 14-1-16)

 

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

 

Η ΕΚΛΟΓΗ του Κυριάκου Μητσοτάκη ως προέδρου στη Ν.Δ., ούτως ή άλλως πυροδοτεί εξελίξεις σε όλο το πολιτικό φάσμα που, σε βάθος χρόνου, μάλλον θα ανατρέψουν το παρόν πολιτικό σκηνικό.

 

ΒΟΗΘΟΥΝΤΟΣ δε και του καιρού (!) με τις διακυμάνσεις του, αναδεικνύονται περισσότερο τα σκαμπανεβάσματα των πολιτικών ιδεολογιών -αν υπάρχουν σήμερα τέτοιες. Ας πούμε, ποιος και τί είναι νεο-αριστερός ή νεο-φιλελεύθερος, νεο-ναζί ή ακραίος, κεντροδεξιός ή κεντροαριστερός  στην εποχή μας;

 

ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ μας είναι ότι «τα χαρτιά» της πολιτικής τράπουλας θα ξανανακατευθούν υπό την έννοια ότι θα έχουμε αρκετές υπόγειες διαδρομές, με αποχωρήσεις και προσχωρήσεις που κάποτε λεγόντουσαν «αποστασίες» ή «ρήξεις» με το κομματικό κατεστημένο.

 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ στην ελληνική πολιτική υπήρχαν οι πολιτικάντηδες και οι καιροσκόποι των οποίων στόχος ήταν –και παραμένει- η επανεκλογή τους στον βουλευτικό θώκο ή η συμμετοχή τους στην εκάστοτε εξουσία. Με οποιοδήποτε σχήμα και φορέα, με οποιαδήποτε «σημαία ευκαιρίας».

 

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ που πρόκειται να «ζοριστούν» από φυγόκεντρες τάσεις, είναι φανερό πως θα είναι η λεγόμενη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) ελλείψει ενός συγκεκριμμένου στίγματος, αλλά και «το Ποτάμι» που στη ροή του συμπεριέλαβε πολλούς αδέσποτους πολιτικοϊδεολογικά. Και τα δυο αυτά κόμματα μέχρι τώρα δεν έχουν ξεκαθαρίσει το τί ακριβώς πρεσβεύουν και τι επιδιώκουν.

 

ΕΤΣΙ, «έχει ο καιρός γυρίσματα» και η πολιτική «πολιτικούς παντός καιρού». Όσο για συνεπείς ιδεολογίες, είδαμε την τύχη τους τόσο με τους σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου και του Βενιζέλου, όσο και με τους «ριζοσπάστες» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ του Τσίπρα και του Καμένου. Ο καιροσκοπισμός του χθες, λοιπόν, καλά κρατεί και σήμερα και, δυστυχώς, και αύριο.

 

Η ΜΟΝΗ ελπίδα μας είναι το γεγονός πως με την εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη αλλάζουμε γενιές στην πολιτική, και αυτό έχει μια κάποια σημασία από μόνο του. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ! (σκιτσο)

ΑΚΟΜΗ έχουμε στο νου εκείνη η χαρακτηριστική εικόνα του Έλληνα συνταξιούχου των δεκαετιών του 1950 και 1960: ένας ξερακιανός γεράκος με το μπαστουνάκι, ή κάποιος πολύ αδύνατος κύριος ντυμένος με λιτά ρουχα να μας δείχνει με τα χέρια του τις άδειες τσέπες του.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ εκείνες των σκιτσογράφων της εποχής αναδείκνυαν με δυο γραμμές την άθλια κατάσταση που επικρατούσε και τότε με το ασφαλιστικό. Φαίνεται πως και η παρούσα κυβέρνηση, με το ασφαλιστικό που προτείνει προς ψήφιση, επιθυμεί να φέρει την κοινωνία σε «αλήστου μνήμης» εποχές εξαθλιώνοντας κυρίως τους συνταξιούχους.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, αναφερόμενος στη διαπραγμάτευση για το Ασφαλιστικό υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δίνει ένα μεγάλο αγώνα για να υλοποιήσει μια ακόμη ουσιαστική δέσμευση, αυτή για την προστασία (sic) των συνταξιούχων! Ο αγώνας για μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, ανέφερε, έχει στόχο να μην φορτώσει με μια ακόμη επώδυνη περικοπή συντάξεων τους συνταξιούχους. «Είναι αγώνας -είπε- που έχουμε ηθική και πολιτική υποχρέωση να δώσουμε για τις επόμενες γενιές». Και πρόσθεσε πως σε αυτόν τον αγώνα η κυβέρνηση θεώρησε ότι ήταν σκόπιμο να καλέσει σε συστράτευση τα κόμματα, όχι για να μοιραστεί την ευθύνη, αλλά για τη χάραξη μιας ενιαίας εθνικής κόκκινης γραμμής για τη μη περικοπή των συντάξεων.

ΛΟΓΙΑ, λόγια, όπως πάντα με τις ανάλογες αρνήσεις. Η πραγματικότητα, βέβαια, άλλα λέει στα βιβλιάρια των συνταξιούχων.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, εδώ και δεκαετίες, με την κακή διαχείρηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις για την εξυπηρέτηση «ημετέρων» και ποτέ για το κοινό συμφέρον, το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας έχει πεθάνει προ πολλού. Κάθε δε απόπειρα «διόρθωσής», θυμάστε πως σκόνταφτε στα συνδικαλιστικά κινήματα αυτών που σήμερα θέλουν να το «προστατέψουν». Αν, τώρα, προσθεσουμε και τη μεγάλη ανεργία που πλήττει σήμερα τους νέους, η σωτηρία του συστήματος και η «προστασία» των συνταξιούχων φαντάζουν μάλλον ουτοπίες και πολιτικές για εσωτερική κατανάλωση! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

Μου λέει «σόκαιρος» φίλος, γεμάτος απόγνωση: «Μετά τα «περήφανα» και «τιμημένα» γηρατιά του Ανδρέα, περιμέναμε τουλάχιστον μια αξιοπρεπή σύνταξη, για την έστω ολιγόχρονη επιβίωσή μας. Τώρα, με τις γενναίες «αριστερές» περικοπές, λέω να αρκεστούμε τουλάχιστον σε έναν αξιοπρεπή θάνατο! Θα τον έχουμε, ή μήπως θα μας φορολογήσουν και γι αυτόν;»

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 


Σχολιάστε