"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ο Μάκης 5o (Τα Παιδοπολίτικα)

 

 

Σχετικά με το Μάκη (5o )

V.- Στην Παιδόπολη “Καλή Παναγιά”, όπου πήγαμε αργότερα, το 1950, ήμασταν μόνο αγόρια. Υπήρχαν 9 κτήρια/ομάδες: 5 στο κάτω συγκρότημα και 4 στο πάνω. Η Παιδόπολη βρισκόταν περίπου 3 χιλιόμετρα έξω από τη Βέροια, στις υπώρειες του Βερμίου, με θέα το τότε Τουρκοχώρι (σημερινό Πατρίς). Ήταν κατασκηνωτικού τύπου, με ξύλινα ωραία σπίτια, πολλά παράθυρα κεραμιδένιες στέγες, κοινές βρύσες για το πλύσιμο, τουαλέτες, κοινά λουτρά με ζεστό νερό που θερμαινόταν με ξύλα.

 

Στην “Καλή Παναγιά” ζήσαμε με τον Μάκη και τα αδέλφια μας, τον Κώστα και τον Ανέστη, περίπου 4 χρόνια μαζί. Το 1950-1951 βρεθήκαμε μαζί στην Γ΄τάξη του Δημοτικού και καθίσαμε στο ίδιο θρανίο. Όπως ήμασταν καχεκτικοί και μικρόσωμοι, εκείνα τα παλιά ξύλινα θρανία, με λίγο στρίμωγμα μπορούσαν να χωρέσουν και τρία παιδιά μαζί. Είχαμε λοιπόν και τον Σπύρο τον Συρόπουλο συμμαθητή μας, ένα καλό και ευγενικό παιδί.

Η κυρία Χρυσούλα Κωστή, η δασκάλα μας, ήταν μια απίθανα ευγενική και πάντα χαμογελαστή δεσποινίδα που μας αγαπούσε, όχι μόνο γιατί ήμασταν ορφανά, αλλά και επειδή διαβάζαμε και ήμασταν οι καλύτεροι μαθητές της τάξης.

 

Κάθε συγκρότημα είχε και ένα ειδικό κτήριο-βιβλιοθήκη. Θυμάμαι πως όταν η κα Άννα Στεφανίδου-Παπαδοπούλου, η “αρχηγός” της Παιδόπολης, είπε ότι μας έστειλαν πολλά βιβλία από την Αθήνα, για να εμπλουτίσουμε τη βιβλιοθήκη μας, με τον Πρόδρομο και άλλα παιδιά φιλαναγνώστες βαλθήκαμε μερόνυκτα ολόκληρα να τα “καπλαντίζουμε” με μπλέ χαρτί και να γράφουμε πάνω σε ετικέτες, αλλά και καρτέλες, τον τίτλο, τον συγγραφέα και τον εκδότη του βιβλίου!

Στη λέσχη μας (κάτω συγκρότημα) πηγαίναμε κάθε απόγευμα που δεν είχαμε σχολείο και είτε παίζαμε επιτραπέζια παιχνίδια, όπως το “Μάγο” (ένα με μαγνήτη από κάτω και ένα δείκτη πάνω) που σε κάθε ερώτηση που είχε πάνω γραμμένη και δεν ξέραμε την απάντηση, ο μάγος με το ραβδί του μας έδινε την ανάλογη απάντηση. Είχε τόμπολες, ντομινό, “δεκαεξάρες”, ξύλινες κατασκευές, όλα τα βιβλία της “Ζωής”, όλα τα βιβλία του Ιουλίου Βερν, του Αλ. Δουμά, του Β. Ουγκό κα άλλων. Μάλιστα σε πολύ εκλεκτές μεταφράσεις των Μ. Σκουλούδη, Ν. Καζαντζάκη, Κ. Καρθαίου κ.ά. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ερχόταν και το περιοδικό “μας”, “Η Παιδόπολις” που αργότερα μετονομάστηκε σε “Σπίτι του Παιδιού”. Από αυτό οι ομαδάρχισσές μας (η κα Στέλλα Τεκτονίδου, η κα Χρύσα Κανδαράκη, η κα Εύα Νάνου κ. ά. μας διάβαζαν διηγήματα ή συνέχειες-κυρίως της Σοφίας Μαυροειδή Παπαδάκη που υπεραγαπούσαμε. Ή του Άλκη Τροπαιάτη και του Τ. Λάπα.

Στην Ε’ τάξη είχαμε δάσκαλο τον βέρο Πόντιο, τον κ. Θεοδωρίδη, έναν εξαιρετικό άνθρωπο που μας αγαπούσε μέσα στην αυστηρότητά του. Τον θυμάμαι τους βαρείς χειμώνες που το χιόνι σκέπαζε καμιά φορά την Παιδόπολη πάνω από τον μπόι μας, εμείς κουρνιασμένοι στα θρανία μας, είχαμε την αγωνία αν θα έλθει ο κ. Θεοδωρίδης από τη Βέροια. Κι ερχόταν με τα πόδια. Με εκείνο το ξεροβόρι του Βερμίου, τη χιονοθύελα καμιά φορά, πρότασσε το καθήκον του κι ερχόταν! Τον βλέπαμε στο χωμάτινο δρόμο, πίσω από το σχολείο, που ένωνε την Παιδόπολη με τη Βέροια, να περπατάει γρήγορα. Έφθανε κατακόκκινος, αλλά πάντα με το χαμόγελο και τη λάμψη στο πρόσωπο, χουχούλιαζε λίγο τα χέρια του, ζεσταινόταν στην ξυλόσομπα και άρχιζε το μάθημα… Υπέροχα μαθήματα, τα μαθήματά του.

(Στη φωτογραφία ο κ. θεοδωρίδης είναι στα αριστερά (πρώτος) με το γκρίζο μαλί και την εφημερίδα στο χέρι)

Μας είχε, εμένα και τον Πρόδρομο, για καλούς μαθητές! Μόνο που τον Μάρτη στη γιορτή της 25ης Μαρτίου προβληματίστηκε πολύ για το ποιος από τους δυο μας, ο Μάκης ή εγώ, θα έλεγε μπροστά στους επισήμους το ποίημα του Α. Κάλβου, “Ας μη βρέξει ο άνεμος…” Ο Μάκης το έλεγε με σταθερή φωνή, ενώ εγώ που ντρεπόμουν την έκθεση μπροστά στους επισήμους, με σπασμένη φωνή. Το είπε τελικά ο Μάκης, απαλλάσσοντάς με από μια δοκιμασία…Μια άλλη φορά, ένα μεσημέρι στο φαγητό, όπου ερχόταν και οι δάσκαλοι καμιά φορά να φάνε μαζί μας, ο κ. Θεοδωρίδης στις ενστάσεις της κας Ελένης Τσαούσογλου-της συγκροτηματάρχισσάς μας-για το ποιος είναι καλύτερος μαθητής, ο Μάκης ή εγώ, είπε το εξής αλησμόνητο: «ο Μάκης έχει φυσική εξυπνάδα, ενώ ο Σταύρος έχει την εξυπνάδα που του προσφέρουν τα πολλά βιβλία. Αλλά, για μένα και οι δυο είναι το ίδιο»


 


Σχολιάστε