"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Βουλευτές και συνείδηση (Χ.Ν., 13-8-15)

 

 

 

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ

ΕΙΧΑΜΕ συνηθίσει να ταυτίζουμε ιδεολογία και κόμμα με το πρόσωπο του αρχηγού του κόμματος. Όποιος, ας πούμε, ψήφιζε Ν.Δ., ψήφιζε ουσιαστικά Κωνσταντίνο Καραμανλή (εννούμε τον πρεσβύτερο), και όποιος ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, ψήφιζε Ανδρέα.

 

ΑΥΤΟ συνέβαινε και μετά το θάνατο των δυο μεγάλων πολιτικών ανδρών.

 

ΤΟ ΙΔΙΟ νομίζουμε πως συνέβη και με τον ΣΥΡΙΖΑ: Το 36% που τον ψήφισαν το Γενάρη είχε μικρή σχέση με τη συγκεχυμένη ιδεολογία του κόμματος. Ο περισσότερος κόσμος γοητεύτηκε από τη φρεσκάδα (ηλικίας και πολιτικού λόγου) του κ. Τσίπρα, λιγότερο από την «αριστερά ιδεολογία» του. Ακόμη και ο αντιμνημονιακός χαρακτήρας των επιθέσεών του απλά ικανοποιούσε ένα αίτημα, ή μια ελπίδα, του λαού.

 

ΣΗΜΕΡΑ, με την οριστικοποίηση της συμφωνίας για το «3ου μνημόνιο» από την «πρώτη φορά» αριστερή κυβέρνηση, ξαναγεννιέται το ερώτημα: Έχουν, άραγε, δικαίωμα οι διαφωνούντες βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να αρνηθούν να ψηφίσουν το μνημόνιο και ταυτόχρονα να μη παραδώσουν τη βουλευτική έδρα τους;

 

ΣΥΜΦΩΝΑ με το Σύνταγμα (2001) και το άρθρο 60 (§ 1 και 2) «οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», και «η παραίτηση από το το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή…» Έτσι οι διαφωνούντες (Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου κ.ά.) τυπικά καλύπτονται από το Σύνταγμα!

 

ΒΕΒΑΙΑ προκύπτει το ηθικό θέμα: κατά πόσον, δηλαδή, αυτοί που εξελέγησαν από τους ψηφοφόρους τους προκειμένου να ακολουθήσουν την επίσημη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ «νομιμοποιούνται» ηθικά να διαφωνούν, όχι μόνο λεκτικά αλλά και δια της ψήφου τους, στη Βουλή πάνω σε κρισιμότατα θέματα.

 

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως και πάλι είναι θέμα συνείδησης και προσωπικών επιδιώξεων/επιλογών του κάθε βουλευτή.

 

ΑΛΛΑ βλέπετε,στην πολιτική σπάνια η λέξη συνείδηση προπορεύεται του κομματικού ή ιδιωτικού συμφέροντος. Όσο για το εθνικό συμφέρον, ε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία! (Στ.Γ.Κ.)

 

ΕΔΩ ΗΡΘΑΜΕ!

«Déjà Vu» που θα λέγανε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι. Ποιους μύθους και ψευδαισθήσεις καλλιέργησαν οι ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛίτες, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά;

 

Μας τους υπενθυμίζει η αντιπολίτευση (Ν.Δ.), με μεγάλη δόση χαιρεκακίας. Λένε οι Νεοδημοκράτες:

 

- Είπαν οι ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ πως θα ακύρωναν τα προηγούμενα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο! Σήμερα προτείνουν στο λαό νέο μνημόνιο που η Ν.Δ. χαρακτηρίζει ως «το πιο επώδυνο» όλων.

- Υποστήριζαν ότι μέσω της ανακεφαλαιοποίησης, χαρίζονται χρήματα στους τραπεζίτες. Σήμερα αντιλαμβάνονται ότι η ανακεφαλαιοποίηση είναι αναγκαία για να διασφαλιστεί η συστημική ευστάθεια των τραπεζών.

- Υποστήριζαν ότι το χρέος είναι επονείδιστο και πρέπει να «κουρευτεί». Σήμερα δεσμεύονται ότι η χώρα θα αποπληρώνει πλήρως και έγκαιρα τις δανειακές της υποχρεώσεις. Επιπλέον- η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- δεσμεύεται ότι δεν θα γίνει «κούρεμα» της ονομαστικής αξίας του χρέους.

- Υποστήριζαν ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι πλήρες και κοστολογημένο, με παροχές ύψους 11 δισ. ευρώ, ενώ τώρα εισηγούνται μέτρα λιτότητας μόνο για τα πρώτα δύο χρόνια ύψους 8 δισ. ευρώ!

- Υποστήριζαν ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη πρόσθετης χρηματοδότησης και «σήμερα «θριαμβολογούν» για τη σύναψη ενός νέου δανείου και μάλιστα ύψους 86 δισ. ευρώ».

- Υποστήριζαν ότι θα «γκρεμίσουν» τις εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ και σήμερα δεσμεύονται να τις ολοκληρώσουν και να «χτίσουν» κι άλλες, κ.λπ.

 

ΑΛΛΟ λοιπόν το αντιπολιτεύεσθαι και άλλο το κυβερνάν. Το πρώτο εκφράζει ευχολόγια, λαϊκισμό και εύκολη κριτική, ενώ το δεύτερο είναι η αντιμετώπιση της σκληρής καθημερινής πραγματικότητας.

 

ΣΤΗΝ πολιτική δεν είναι ντροπή να αναιρείς αυτά που υποσχέθηκες. Εξάλλου «οι υποσχέσεις που δίνονται αφορούν αυτούς και μόνον αυτούς που τις δίνουν!» Όχι τους πολίτες!

 

ΕΤΣΙ, από υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων της νεας –για «πρώτη φορά»- «αριστερής» συγκυβέρνησης και κυρίως από άκριτη υποτίμηση των «αντιπάλων», μπαίνουμε σε ένα νέο κυκεώνα ύφεσης, με ελάχιστα πρωτογενή πλεονάσματα και τεράστια ελλείμματα, με αύξηση της πραγματικής ανεργίας, με ένα τραπεζικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με αβάσταχτη φορολογία κ.λπ.

 

ΑΛΛΟ, λοιπόν, να υπόσχεσαι το ανέφικτο όσο είσαι στα έδρανα της αντιπολίτευσης και άλλο να αναγκάζεσαι να πράττεις το εφικτό για να επιβιώσεις. Κάτι που θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να είχε πράξει πολύ νωρίτερα αποφεύγοντας λεονταρισμούς, επικίνδυνες προκλήσεις και  «διδασκαλίες αφ’ υψηλού» σε μια εκ προοιμίου «εχθρική» Ε.Ε. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ (φωτό, Παναγία)

ΣΕ ΔΥΟ μέρες έχουμε Δεκαπενταύγουστο. Τον πρώτο της «για πρώτη φορά» αριστερής κυβέρνησης.

 

ΝΟΜΙΖΩ πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ξεχαστούμε λίγο από τα προβλήματά μας καταφεύγοντας σε κάποια απομακρυσμένα νησιά ή χωριά στα οποία γιορτάζει η Παναγία, και ακούγοντας τους τόσο κατανυκτικούς και υπέροχους στίχους των Χαιρετισμών Της.

ΕΠΕΙΔΗ, ποτέ η σεπτή και γλυκύτατη μορφή της Θεοτόκου δεν «ιστορήθηκε» τόσο λυρικά, με τόσο επιδαψιλευμένους και εμπνευσμένους στίχους, για την «Ωραιότητά» Της, όπως:

Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει,
Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει…
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς,
Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαλμοίς…

ΚΑΙ μακάρι η «χαρά» να «εκλάμψει» για την πατρίδα μας, μετά από τόσα «δυσανάβατα» μνημόνια και «δυσθεώρητους» φόρους! (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 


Σχολιάστε