"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Διαχρονική ανικανότητα (Χ.Ν., 11-8-15)

 

 

 

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ H ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ…

 

ΟΛΟΙ οι πολιτικοί όπου γης επαγγέλλονται την περίφημη Αλλαγή. Ο καθένας με τον τρόπο και την ιδεολογία του, ή όπως την εννοεί μόνον αυτός.

 

ΣΤΗ χώρα μας είτε ονομάστηκε «ριζοσπαστισμός» (Κ. Καραμανλής, ο πρεσβύτερος), είτε «παπανδρεϊκή Αλλαγή», ή σημιτικός «εκσυγχρονισμός», ή «επανίδρυση» του κράτους κατά Κώστα Kαραμανλή τον Μικρό, καμιά από αυτές τις βαρύγδουπες λέξεις δεν ξέφυγε από τον λαϊκισμό.

 

Η ΕΞΟΥΣΙΑ βλέπετε είναι μια πλανεύτρα Κίρκη, τόσο για τους πολιτικούς, όσο και για μας τους πολίτες που έχουν βραχεία μνήμη.

 

ΠΑΝΤΩΣ είναι σωστό να θυμηθούμε μερικές «αφηγήσεις» αλλαγής:

 

-η είσοδός μας στην Ε.Ο.Κ. (μετέπειτα «Ευρωπαϊκή Ένωση») το 1980 από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Είχε την πρόθεση αυτός να μας καταστήσει «Ευρωπαίους», αφού ο ίδιος είχε πει πως «θα μας ρίξει στη θάλασσα» κι όποιος είναι ικανός ας κολυμπήσει!

 

-δεν «πνιγήκαμε» μεν, αλλά και δεν εξευρωπαϊστήκαμε, αφού καλομάθαμε να «επιπλέουμε» με τα δανεικά των Ευρωπαίων.

 

-αλλαγή (“change”) υποσχέθηκε ο Ανδρέας, ακολουθώντας τον αντίστοιχο άνεμο που έπνεε στην Ε.Ε. Έγιναν σημαντικές καινοτομίες με πρώτη την ανάδειξη της μεσαίας τάξης ως ρυθμιστικού παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις. Όχι όμως αλλαγές εις βάθος χρόνου.

 

ΟΙ ΑΛΛΟΙ πολιτικοί (Κ. Μητσοτάκης, Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαράς) παρακολούθησαν μια χώρα που κατέρρεε, χωρίς να μπορούν (ή, να θέλουν) να επέμβουν.

 

ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙα ήταν η κατάληξη μιας σωρείας πολιτικών λαθών στη διαχείριση της οικονομίας, αλλά και της απόλυτης διάλυσης του κράτους και κάθε αξιοκρατικής έννοιας, υπερ των ημετέρων.

 

Η ΠΑΡΑΚΜΗ έγινε απλά «διαχειριστικό» φαινόμενο μιας κατάστασης αμετάκλητης. Έτσι ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, με «αριστερά» οράματα και ιδεοληψίες που καμιά σχέση δεν είχαν με τη σκληρή νεοφιλέλευθερη καπιταλιστική πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζούμε μεταπολεμικά.

 

ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ εκ των πραγμάτων και πριν επέλθει οριστική καταστροφή της χώρας, ο μεν πρόεδρος του κόμματος (ο κ. Τσίπρας) να συνειδητοποιήσει  σε ποιο επικίνδυνο κενό οδηγούσε μια ρηξικέλευθη σύγκρουση με τους δανειστές, η δε κομμουνιστογενής «Αριστερή Πλατφόρμα» του Π. Λαφαζάνη (συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ) αντιλήφθηκε ότι το παιχνίδι της «ρήξης» (όπως την εννοεί αυτή) είναι ευκαιριακά στα χέρια της.

 

… Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ σε όλο της το μεγαλείο, η αφέλεια και η πίστη του ελληνικού λαού σε «σωτήρες» Αλκηβιάδηδες, η διάψευση των προσδοκιών και των ελπίδων του, η ολοένα μεγαλύτερη φορολόγησή του, είναι τα μόνιμα «δώρα» που του κάνουν οι πολιτικοί που ψηφίζει. (Στ.Γ.Κ.)

 

… ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ (φωτό, σκίτσο)

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ που μας κυβερνούν είναι το δικό μας “alter ego”. Τους ψηφίζουμε γιατί μας χαϊδεύουν στ΄αυτιά, γιατί τους θεωρούμε «δικούς μας» ανθρώπους, γιατί θα μας «εξυπηρετήσουν» (ακόμη και παράνομα), γιατί «αυτή είναι η Ελλάδα» που έλεγε κι ο Σημίτης.

 

ΒΕΒΑΙΑ, μια τέτοια μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν θα μπορούσε να πάει μακριά. Τα σκάνδαλα και οι παρανομίες, η ατιμωρησία των πολιτικών και η ανοχή των πολιτών σε κραυγαλέα σκάνδαλα, η ασυλία, η αναξιοκρατία, η μη ύπαρξη ενός δίκαιου αναλογικού φορολογικού συστήματος κ.ά., μας έφεραν εδώ.

ΕΧΩ την αίσθηση πως οι πολίτες σήμερα βρίσκονται εγκλωβισμένοι και  αυτοί σε… ιδεοληψίες με τις οποίες τράφηκαν δεκαετίες. Δεν θέλουν τις βίαιες ανατροπές στις ζωές τους, όσο κι αν επιθυμούν μια δικαιότερη κοινωνία. Ξέρετε, η συνήθεια είναι ο χειρότερος σύμβουλος σε περιόδους κοινωνικοοικονομικής κρίσης.

 

ΑΛΛΑ, αν δεν αλλάξει ο πολίτης με όλα αυτά που του συμβαίνουν, ας μη περιμένει πως θα αλλάξει η πολιτική κατάσταση και το κοινωνικό status γύρω του. Πώς θα αλλάξει; Μα, συναισθανόμενος επιτέλους την ευθύνη που ο ίδιος, ως πολίτης, έχει για την πραγματικότητα που συν-δημιουργήθηκε –και συνδημιουργεί- με τους πολιτικούς που ψηφίζει. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

 

Σε συνέντευξή του στη Real News (9/8) ο υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς, αναφερόμενος στους «δραχμιστές» («Αριστερή Πλατφόρμα»-Λαφαζάνης), επισημαίνει ότι στο συνέδριο του κόμματος θα αντιμετωπιστούν οριστικά τα εσωκομματικά θέματα του ΣΥΡΙΖΑ. Τονίζει δε με νόημα πως «οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις, η επιδίωξη συγκρότησης μετώπου ενάντια στην κυβέρνηση στέλνουν σήμα χωριστής πορείας».

 

Τί μας θυμίζουν τα παραπάνω; Μια σουρεαλιστική, αλλά προφητική ρήση του Χάρυ Κλιν (δεκαετία του ’80 ή του ΄90), που έλεγε πως, αν ποτέ η Αριστερά γίνει κυβέρνηση στην Ελλάδα, η πρώτη της δουλειά θα είναι να κατεβεί στους δρόμους για  να… ρίξει την κυβέρνηση!

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε